ΒΕΡΟΛΙΝΟ Δεν εκόμισε γλαύκα εις Αθήνας, αλλά χρειάστηκε δύο χρόνια για να αποδείξει αυτό που όλοι γνωρίζουμε: τη διαφθορά στο ιατρικό λειτούργημα. Και όχι μόνον. Ο αυστριακός δημοσιογράφος Χανς Βάις παρακολούθησε εξάμηνη εκπαίδευση προκειμένου να αποκτήσει προσόντα φαρμακευτικού αντιπροσώπου. Και μέσω μιας «συμβουλευτικής εταιρείας» που του διευκόλυνε την είσοδο στα ενδότερα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, σήκωσε το καπάκι του οχετού της συναλλαγής των εμπόρων της υγείας με τους επίορκους λειτουργούς του Ιπποκράτη.

Αυτά που ήδη γνώριζε ως ιατρικός συντάκτης τα επιβεβαίωσε με την επίπλαστη ιδιότητά του, παίρνοντας «εκ των έσω» μέρος σε ιατρικά συνέδρια, ανασκάπτοντας τα απόρρητα αρχεία του φαρμακευτικού μάρκετινγκ, μιλώντας «επαγγελματικά» με αργυρώνητους κλινικάρχες και μεγαλογιατρούς. Το απόσταγμα αυτής της τρομακτικής εμπειρίας το συμπύκνωσε σε ένα βιβλίο 272 σελίδων που κάνει θραύση: «Κοrrupte Μedizin» ή «Διεφθαρμένη Ιατρική», έκδοση του γερμανικού οίκου «Κiepenheuer & Witsch» της Κολονίας. Πολύτιμη ήταν στις έρευνές του η βοήθεια της ένωσης ΜΕΖΙS την οποία έχουν συστήσει γερμανοί γιατροί πιστοί στον όρκο τουςκαι το όνομά της τα λέει όλα: M ein E ssen Z ahle I ch S elbst («Το φαγητό μου το πληρώνω μόνος μου»). Στη σελίδα τους στο Διαδίκτυο αναρτούν αντενδείξεις φαρμάκων και καταγγέλλουν αντιδεοντολογικές συμπεριφορές συναδέλφων τους.

Γιατί είναι τόσο ακριβά τα φάρμακα; Οι εταιρείες απαντούν ότι απαιτούνται τεράστιες επενδύσεις στην έρευνα για νέα σκευάσματα που κάνουν καλό στους ασθενείς. Ο κ. Βάις αποδεικνύει ότι η «έρευνα και ανάπτυξη» δεν είναι αμιγώς επιστημονική, καθώς στην κατηγορία αυτή οι εταιρείες εντάσσουν μυθώδη ποσά που προορίζονται για το μάρκετινγκ υπό την κακή του έννοια, για εξαγορά συνειδήσεων που ρέπουν στην κατευθυνόμενη συνταγογράφηση αλλά και για άλλες δραστηριότητες που ενίοτε φλερτάρουν με την παρανομία. Αποκαλύπτει ασυνείδητους διευθυντές κλινικών που επιτρέπουν αντιδεοντολογικές πρακτικές και έρευνες εκτός ορίων ηθικής με θύματα ανύποπτους ασθενείς που νοσηλεύουν. Γράφει για τη συνήθη πρακτική της εξαγοράς ιατρικών συνειδήσεων με διάφορα «δώρα», πληρωμένες συμμετοχές σε συνέδρια, συμπόσια και μύρια όσα άλλα.

Οι «χρυσοί», οι «αργυροί» και οι «χάλκινοι». Στο βιβλίο περιγράφεται και η πολύ αποδοτική στρατηγική της Βayer: «Λίγα χρήματα σε γιατρούς που απλώς συνταγογραφούν...πολλά χρήματα σε όσους διαμορφώνουν γνώμη άλλων γιατρών,δηλαδή σε ερευνητές και καθηγητές που έχουν κάποιο όνομα». Αυτοί είχαν κασέ ως 2.400 ευρώ την ώρα.