Ουσιαστική και καθοριστική στον ελληνικό πνευματικό χώρο ήταν η συμβολή του εκδότη Χρυσόστομου Γανιάρη που τα κατάλοιπά του, δωρισμένα από την οικογένειά του στο ΕΛΙΑ, εκδίδονται από την Αννίτα Π. Παναρέτου, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Το πρώτο μέρος του τόμου διατρέχει τον βίο και την εκδοτική δραστηριότητά του, ενώ το δεύτερο συγκεντρώνει δημοσιευμένα και αδημοσίευτα ποιήματα αλλά και πεζά του, αυτοβιογραφικού και ηθογραφικού κυρίως περιεχομένου. Ο Γανιάρης, ο οποίος γεννήθηκε στη Χίο το 1894 και πέθανε στην Αθήνα το 1966, δεν είχε εύκολη ζωή. Οι άοκνες προσπάθειές του στον χώρο του βιβλίου κινήθηκαν κυρίως επάνω σε δύο άξονες: στη διαρκή μέριμνά του για τον θησαυρό της γλώσσας μας και στον μόχθο του για την πνευματική αφύπνιση του ελληνικού λαού μέσα από επιλεγμένες, προσεγμένες και προσιτές στην τιμή εκδόσεις που θα μπορούσαν να φθάσουν σε κάθε γωνιά της χώρας.

Φυλλομετρώντας τον τόμο, ο οποίος προλογίζεται από τους Αλέξη Δημαρά και Μάνο Χαριτάτο, εκτός από το απολαυστικό πεζογράφημά του «Η κυρά Χατζήδαινα» και την εμβληματική ποιητική του συλλογή «Καλλιμασιώτικα», που ξεχωρίζουν κατά κάποιον τρόπο ανάμεσα στα γραπτά του, ο αναγνώστης θα βρει επιστολές που του απέστειλαν πολλοί συγγραφείς και άλλες προσωπικότητες των γραμμάτων που μεσουρανούσαν τις δεκαετίες του '20, του '30 και του '40 - ανάμεσά τους ο Σικελιανός, ο Ουράνης, ο Κόντογλου, ο Τερζάκης, ο Καστανάκης, ο Παναγιωτόπουλος, ο Ταγκόπουλος - και η μελέτη των οποίων φωτίζει την πνευματική ατμόσφαιρα της εποχής. Σε μία μάλιστα που του απευθύνει ο Ψυχάρης με ημερομηνία «23 του Νοέμβρη 1923» σχετικά με την έκδοση των Απάντων του από τον Γανιάρη, του γράφει δίχως περιστροφές: «Το συμφωνητικό μας ΠΡΕΠΕΙ να γίνει. Θελήσανε να με τραβήξουνε στον Λεφτερουδάκη κι αρνήθηκα ξαιτίας σου. Αν όμως δεν θέλεις, ΑΝΑΓΚΗ προτού πεθάνω, να το κάμω και πηγαίνω αλλού».