Ο Τζόρνταν θα βλέπει πάντα την πλάτη του

Ο κύριος με τους 38.387 πόντους ­ πιο πολλούς απ' όσους θα μπορούσε να ονειρευθεί ποτέ ο Τζόρνταν ­ μιλάει σήμερα στο «Βήμα»

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Λούις Αλκινορ, ένας μαυρούλης επτάχρονος πιτσιρίκος. Πήγαινε στη δευτέρα δημοτικού και ήταν πολύ καλός μαθητής ­ ο έλεγχός του ήταν όλο «Α» και σε κάθε ερώτηση της δασκάλας ήταν ο πρώτος που σήκωνε το χέρι. Τα άλλα παιδάκια στην τάξη του όμως τον κορόιδευαν και τον φώναζαν «σπασίκλα» και «σπαχάρι». Ο Λούις ήταν πολύ στενοχωρημένος. Εψαχνε να βρει έναν τρόπο να τους σταματήσει, αλλά εκείνοι τίποτε ­ όλο και πιο πολύ τον κορόιδευαν. Ωσπου ένα πρωί κάποια αγόρια από μεγαλύτερη τάξη τού πέταξαν μια πορτοκαλιά μπάλα. «Εϊ, εσύ! Ξέρεις μπάσκετ;» του είπαν. Θα νόμισαν ότι είναι στην ηλικία τους, γιατί ο Λούις ήταν αρκετά ψηλός ­ ήταν η εποχή που η μαμά του τον έστελνε στο σινεμά με πιστοποιητικό γέννησης για να μην πληρώνει τα έξτρα 50 σεντς που πλήρωναν οι ενήλικοι! Εν πάση περιπτώσει τα μεγαλύτερα αγόρια εκείνη την ημέρα πρώτη φορά τον έβαλαν στο παιχνίδι. Και από την επομένη κανένας δεν κορόιδεψε ξανά τον Λούις!

Ο Λούις είναι τώρα πια 51 ετών. Τα δάχτυλα των χεριών του είναι δύο φορές μακρότερα απ' τα δικά μου και όταν κάθομαι δίπλα του όρθια τον φθάνω ως την κοιλιά. Οταν τα 2,20 μέτρα του σώματός του ξεδιπλώνονται απ' την καρέκλα πρέπει να σκύβει για να μη χτυπήσει το ξυρισμένο κεφάλι του στο ταβάνι και άμα κοιτάζει ψηλά ο λαιμός του φαίνεται τόσο μακρός που θυμίζει τον ΕΤ, τον εξωγήινο του Σπίλμπεργκ. Μόνο που πια δεν τον φωνάζουν Λούις. Τον λένε «ευγενικό, γενναιόδωρο και ισχυρό υπηρέτη του Αλλάχ»... ή τουλάχιστον αυτό σημαίνει το όνομά του απ' όταν βαφτίστηκε μουσουλμάνος.

Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ ή, αν προτιμάτε, ο κύριος «38.000 πόντοι» του ΝΒΑ ­ όσα χρόνια κι αν έπαιζε ακόμη ο Μάικλ Τζόρνταν, ποτέ δεν θα τον έφθανε! Ζωή σαν μυθιστόρημα, σαν παραμύθι... ή σαν ραβέρσα Skyhook! Οπως το νοητό ημικύκλιο κλείνει, η μπάλα βουτάει στο καλάθι... και μ' ένα «χλατς!» ο φτωχός Καρίμ πετιέται από τα γκέτο του Χάρλεμ με τις ξεφούσκωτες μπάλες στο Μπέβερλι Χιλς, με έξι δαχτυλίδια πρωταθλητή του ΝΒΑ, πέντε παιδιά και γάμους ων ουκ έστιν αριθμός! Και αν στο δικό του παραμύθι τελικά... έζησε αυτός καλύτερα απ' όλους, σήμερα δίνει σ' εσάς συμβουλές για το πώς να ζήσετε εξίσου καλά! Μόνο, όπως θα συστήνεσθε, μην κάνετε το λάθος και απλώσετε το χέρι σας για χειραψία ­ είναι μουσουλμάνος, και καθόλου δεν θα το εκτιμήσει...

­ Θεωρείτε τον εαυτό σας τυχερό άνθρωπο, κύριε Τζαμπάρ;

«Θα ήταν αχαριστία να πω "όχι", έτσι δεν είναι;».

­ Αχαριστία έναντι ποιου;

«Του Θεού, ποιου άλλου;».

­ Του Θεού των καθολικών που πιστεύατε παλιά ή των μουσουλμάνων που πιστεύετε σήμερα;

«Θέλετε να σας πω πώς έγινα μουσουλμάνος, ε;».

­ Οχι «πώς». Γιατί.

«Φταίει που από μικρός διάβαζα ιστορία! Και δεν μπορούσα να ανήκω σε μια Εκκλησία όπως η Ρωμαιοκαθολική, που είχε υποστηρίξει τη δουλεία... Ηταν σαν εσείς, οι χριστιανοί, να μαθαίνατε ότι ο Χριστός δίδασκε τους μαθητές του να υποδουλώνουν τους ανθρώπους. Αλλά ο Χριστός δεν το είπε αυτό. Και όποιος χριστιανός το έκανε δεν ήταν πραγματικός χριστιανός».

­ Συνήθως οι άνθρωποι καταφεύγουν στην πίστη όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όταν ψάχνουν κάπου να στηριχθούν. Εσείς δεν είχατε ποτέ τέτοια προβλήματα όμως.

«Και αν δεν πίστευα, πώς θα κρατούσα τον εαυτό μου μέσα στα όριά του;».

­ Δεν σας κατάλαβα!

«Να σας εξηγήσω... Αν πιστεύεις στον Θεό, ξέρεις ότι Εκείνος είναι πάνω από σένα. Οσα λεφτά κι αν αποκτήσεις, όσο κι αν σε δοξάσουν, ξέρεις ότι δεν είσαι Θεός, είσαι άνθρωπος. Εχω δει φίλους μου, ανθρώπους που αγαπούσα, να χάνουν τα πάντα επειδή πίστεψαν ότι είναι θεοί, ξεπέρασαν τα όρια. Πέταξαν το ταλέντο τους, έχασαν την ψυχή τους. Μερικοί απ' αυτούς την τελευταία στιγμή κατάλαβαν τι τους συνέβη ­ ήταν πλέον αργά. Αλλοι δεν το κατάλαβαν ποτέ».

­ Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα σ' αυτούς και σ' εσάς;

«Υπάρχει μια φράση ­ δεν ξέρω ποιος την είπε πρώτος ούτε έχει σημασία: "Η γνώση είναι δύναμη". Αυτή ήταν η διαφορά. Είχα τη δύναμη της γνώσης. Κοιτάξτε γύρω σας και θα δείτε πόσο σπάνια την κατακτούν οι άνθρωποι».

­ Λέτε;

«Α, ναι! Κοιτάξτε την Αμερική, για παράδειγμα. Ξέρετε ποια είναι τα ινδάλματα των νέων σήμερα; Οι τύποι που κερδίζουν το Λόττο! Οποιος πλουτίζει γρήγορα και πολύ είναι πρότυπο των πιτσιρικάδων. Αλλά εγώ δεν μεγάλωσα έτσι. Εγώ είχα τον Τζάκι Μπράουν και τον Λούθερ Κινγκ. Είχα κάτι να κερδίσω από τα πρότυπά μου ­ και προς Θεού, όχι λεφτά!».

­ Τους ανθρώπους πρέπει να τους θαυμάζουμε για αυτά που πιστεύουν ή για αυτά που πέτυχαν;

«Το ένα οδηγεί στο άλλο συνήθως. Αν πιστεύεις βαθιά κάτι, το πετυχαίνεις».

­ Οχι όταν είσαι μπροστά από την εποχή σου. Τότε οι άλλοι σε περιορίζουν.

«Αλήθεια είναι αυτό! Το έπαθε και ο Τόμας Τζέφερσον! Είχε δούλους στην κατοχή του και όμως όταν γινόταν η θεσμοθέτηση του αμερικανικού συντάγματος εναντιώθηκε στον θεσμό της δουλείας. Οι άνθρωποι τότε δεν τον άκουσαν ­ ήταν πολύ νωρίς ακόμη ­ και αυτός ποτέ δεν απελευθέρωσε τους δούλους του. Η ηθική από τη μια, η κοινωνική καταξίωση από την άλλη. Αν τους απελευθέρωνε, θα έχανε τη θέση του στην κοινωνία... Δίλημμα κι αυτό!».

­ Εσείς βρεθήκατε ποτέ σε δίλημμα στην καριέρα σας;

«Μμμμ... να σκεφτώ.... μάλλον όχι!».

­ Μη μου πείτε ότι ποτέ δεν αντιμετωπίσατε δυσκολίες.

«Και όμως θα σας το πω!».

­ Ούτε τραυματιστήκατε ποτέ;

«Ούτε!».

­ Ε, μη μου πείτε ότι όλα ήταν ρόδινα για σας!

«Μμμμ... Οχι όλα... Θυμάμαι μια εποχή που η ομάδα μου δεν ήταν και η καλύτερη, και ήμουν ο μόνος που πραγματικά έπαιζε μέσα στο γήπεδο... Τότε άρχισαν να μου κάνουν κριτική γιατί, λέει, δεν κατάφερα να πάω την ομάδα στα τελικά του πρωταθλήματος μόνος μου! Πέραν αυτού, όσο κι αν σας απογοητεύσω, θα σας το ξαναπώ: σοβαρές δυσκολίες ουδέποτε αντιμετώπισα!».

­ Πρέπει να είστε από τους ελάχιστους! Και πολύ θα ήθελα να μου πείτε πώς το καταφέρατε.

«Απλό! Ακουγα τη... μαμά μου!».

­ Τη μαμά σας είπατε;

«Ναι! Ξέρετε τι μου έλεγε; "Να τα κάνεις όλα καλά. Μην αφήνεις ποτέ τίποτε πίσω σου". Εννοούσε ότι, αν δεν έχεις χρεωστούμενα με το παρελθόν σου, μπορείς να διαπραγματευθείς πολύ καλύτερα το μέλλον σου!».

­ Φιλοσοφημένη η μαμά σας! Τι δουλειά έκανε;

«Την πιο σημαντική: με μεγάλωνε! Ο μπαμπάς ήταν αστυνομικός και δεν ήταν συχνά σπίτι, βλέπετε».

­ Εκείνη την εποχή το να μην είσαι λευκός και να είσαι αστυνομικός δεν θα ήταν κι εύκολο.

«Μερικά πράγματα που εσείς απλώς τα έχετε ακούσει, εγώ τα έχω ζήσει στο πετσί μου. Ο,τι κι αν σας πω δεν θα καταλάβετε τι σημαίνει να είσαι έγχρωμος σε μια ρατσιστική κοινωνία. Πώς να σας εξηγήσω τι θα πει να νιώθεις πολίτης δευτέρας κατηγορίας; ή να έχεις τους λευκούς, τους δήθεν πρώτης διαλογής ανθρώπους, να ζητούν την εξόντωσή σου;».

­ Μέσα στο γήπεδο ήταν το ίδιο; Οι λευκοί σάς θεωρούσαν δευτεροκλασάτο;

«Ευτυχώς εγώ άρχισα να παίζω όταν πρωτοκαθιερώθηκε το fair play. Από τη στιγμή που περνούσες τη λευκή γραμμή, σου επιτρεπόταν ακόμη και να νικήσεις... Ωσπου να την ξαναπατήσεις και να βγεις από το γήπεδο, βέβαια. Ετσι άρχισε και η αποκαθήλωση του ρατσισμού ­ μέσα από τα γήπεδα. Γιατί δεν γινόταν οι ίδιοι άνθρωποι να σε χειροκροτούν όσο κρατάς την μπάλα και να σε φτύνουν μόλις την αφήνεις! Αν και στην αρχή το έκαναν...».

­ Σαν... δόκτωρ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ θα νιώθατε εκείνες οι εποχές. Δεν ήταν περίεργο;

«Ηταν! Αλλά μήπως είχα επιλογή; Και κερασάκι στην τούρτα, είχα και τους θαυμαστές...».

­ Ε, νόστιμο κερασάκι ήταν αυτό.

«Μερικές φορές. Αλλοτε πάλι όχι. Ξέρετε τι θα πει άγνωστοι άνθρωποι να νιώθουν ότι σε ξέρουν, να θέλουν να σου μιλάνε, να σ' έχουν σαν φίλο τους; Αν εσύ δεν έχεις χρόνο για αυτούς, αισθάνονται σαν να τους πουλάς, νευριάζουν. Αλλά δεν βαριέστε... Είναι παράξενοι οι άνθρωποι. Η φήμη είναι μπούμερανγκ. Αν ξέρεις να τη χειριστείς, έχει ένα σωρό θετικά. Αλλά πρέπει να προσέχεις στην επιστροφή. Να τη σταματήσεις προτού σε χτυπήσει».

­ Ξέρετε τι σκέφτομαι; Οτι όλοι αυτοί οι πιτσιρικάδες που σας σταματούν στον δρόμο δεν το κάνουν για να μιλήσουν μαζί σας ή για να γνωρίσουν εσάς, απλώς θέλουν αυτόγραφο από αυτόν τον ψηλό τύπο με τους περισσότερους πόντους στο ΝΒΑ. Δεν σας ενοχλεί αυτό;

«Να σας πω πώς το αντιμετωπίζω; Γράφω βιβλία! Εχω δημοσιεύσει την αυτοβιογραφία μου, ένα βιβλίο ιστορίας... Και προτιμώ όποιος πράγματι ενδιαφέρεται για μένα και όχι για το ύψος μου ή για τους πόντους μου να διαβάσει αυτά και όχι να έρθει για αυτόγραφο».

­ Βιβλίο ιστορίας, λοιπόν... Πώς έτσι;

«Είμαι ιστορικός, γι' αυτό!».

­ Πλάκα μού κάνετε; Εγώ για μπασκετμπολίστα σάς ήξερα!

«Το ένα δεν αποκλείει το άλλο! Στο πανεπιστήμιο σπούδασα ιστορία ­ και όταν πια ξέμπλεξα με το μπάσκετ, γύρισα πίσω σ' αυτήν. Εχω πάθος με την ιστορία, ξέρετε. Ακόμη κι όταν έπαιζα μπάσκετ, πάντα διάβαζα ιστορικά βιβλία».

­ Θα ήταν το τελευταίο που θα περίμεναν οι οπαδοί των Λέικερς! Ο Τζαμπάρ με το που κρεμάει τα παπούτσια του να συγγράφει την ιστορία της Αμερικής.

«Παράξενο, ε; Αλλά οι πιτσιρίκοι στην εξέδρα κάπως πρέπει επιτέλους να μάθουν ότι ζωή δεν είναι μόνο το μπάσκετ. Και ότι κι αυτοί οι ίδιοι μέσα τους μπορεί να κρύβουν κάτι παραπάνω από τον οπαδό των Λέικερς ή τον πλακατζή της παρέας ή τον μέλλοντα γιατρό ή δικηγόρο. Και είναι ώρα να ψάξουν».

­ Αυτοί ίσως. Αλλά εσείς; Την εποχή της μεγάλης δόξας, με τόσα λεφτά, τόσες χαρές απ' το παιχνίδι, γιατί ψάχνατε για κάτι παραπάνω;

«Γιατί... σκεφθείτε για μια στιγμή έναν κόσμο όπου όλοι τρέχουν και καρφώνουν και παίζουν εξαιρετικό μπάσκετ αλλά δεν ξέρουν να κάνουν απολύτως τίποτε άλλο. Σκεφθείτε να ζείτε εκεί και πείτε μου αν θα σας άρεσε. Αυτή ήταν η άλλη επιλογή για μένα».

­ Τώρα που το λέτε αυτό... Μου φαίνεται ότι είστε από τους ελάχιστους ανθρώπους που πέρασαν από την απόλυτη κίνηση στην απόλυτη στατικότητα! Από το μπάσκετ στη συγγραφή βιβλίων...

«Δεν θα την άντεχα τη στατικότητα. Και αν σας φαίνεται έτσι, τι θα σκεφθείτε αν σας πω ότι ακόμη και σήμερα κάνω προπόνηση τέσσερις-πέντε ημέρες την εβδομάδα;».

­ Προπονείσθε; Γιατί;

«Τι εννοείτε "γιατί";».

­ Εννοώ ότι εμείς, οι απ' έξω, προπονούμαστε συνήθως για κάποιον λόγο. Για να παίζουμε καλύτερα, για να τρέχουμε γρηγορότερα ή έστω για να κάνουμε καλό σώμα. Εσείς, γιατί;

«Εδώ που τα λέμε... ποτέ δεν σκέφθηκα γιατί! Μάλλον επειδή το έκανα μια ολόκληρη ζωή!».

­ Από πόσων χρόνων δηλαδή;

«Ουουου! Από έξι, επτά χρόνων! Θυμάμαι, στο σχολείο μ' άρεσαν όλα τα σπορ. Και το μπάσκετ και το μπέιζμπολ και το ποδόσφαιρο... Να σκεφθείτε, εννέα χρόνων κατέβηκα πρώτη φορά σε πρωτάθλημα με την ομάδα μπάσκετ του σχολείου!».

­ Τα θυμάστε τα πρώτα σας παιχνίδια;

«Και βέβαια! Αν και τότε ο προπονητής δεν με πολυχρησιμοποιούσε! Με έβαζε να παίζω κάθε πέμπτο παιχνίδι περίπου!».

­ Είχε τον Τζαμπάρ και τον άφηνε στον πάγκο; Απίστευτο!

«Εϊ, μην ξεχνάτε ότι δεν ήμουν ψηλός τότε!».

­ Και αφού δεν ήσασταν ψηλός πώς και διαλέξατε να παίζετε μπάσκετ; Γιατί δεν διαλέξατε το μπέιζμπολ, ας πούμε;

«Τώρα θα παραξενευτείτε, αλλά μια και με ρωτάτε... Εμένα πρώτα μ' αρέσει το μπέιζμπολ, μετά το ποδόσφαιρο, μετά ο στίβος και μετά το μπάσκετ!».

­ Ολο εκπλήξεις είστε!

«Σας το είπα ότι θα παραξενευτείτε! Και, για να σας προλάβω, μη με ρωτήσετε γιατί μ' αρέσει πιο πολύ το μπέιζμπολ».

­ Μα δεν μπορεί! Κάποιος λόγος θα υπάρχει!

«Επιμένετε, ε;... Λοιπόν... ίσως είναι επειδή άρεσε πολύ στη μαμά μου. Οταν ήμουν μικρός, πολύ μικρός, εκείνη έβαζε στο ραδιόφωνο και ακούγαμε τους αγώνες... Και έτσι κάπως το μπέιζμπολ θα παγίδευσε τη φαντασία μου, ειδάλλως δεν μπορώ να το εξηγήσω!».

­ Η ερώτηση παραμένει όμως. Οταν ήρθε η ώρα να διαλέξετε, γιατί διαλέξατε το μπάσκετ;

«Εχετε δει τον Μπιλ Ράσελ να παίζει μπάσκετ;».

­ Οχι. Αλλά τι σχέση έχει αυτό;

«Εχει! Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το σωστό πράγμα σε λάθος στιγμή. Υπάρχουν κι άλλοι που κάνουν το λάθος πράγμα τη σωστή στιγμή... Αλλά αν δείτε τον Μπιλ Ράσελ μέσα στο γήπεδο, θα καταλάβετε τι θα πει "κάνω το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή". Εγώ από εκείνον το έμαθα. Με δίδαξε να διαλέγω σωστά τη στιγμή που πρέπει. Και έτσι διάλεξα να παίζω μπάσκετ με το που τελείωνα το γυμνάσιο... Τι λέτε; Καλά δεν έκανα;».

­ Εσείς να μου πείτε! Τώρα, εκ των υστέρων το έχετε μετανιώσει;

«Εγώ; Οχι!».

­ Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που θα θέλατε να είχατε κάνει όσο ακόμη παίζατε αλλά δεν προλάβατε;

«Απολύτως τίποτε! Εζησα τις μεγαλύτερες στιγμές που μπορείς να ζήσεις μέσα σε γήπεδο και καθεμιά τους περισσότερες από μία φορές! Τι άλλο να ζητήσω;».

­ Ισως ένα «one on one» με τον Μάικλ Τζόρνταν!

«Δεν βλέπω τον λόγο! Τι θα απεδείκνυε;».

­ Τίποτε! Αλλά θα το ευχαριστιόσασταν και οι δύο!

«Εκείνος ίσως! Αλλά εμένα δεν θα με συνέφερε!».

­ Γιατί;

«Γιατί εγώ τώρα είμαι σαν κάτι θρυλικούς πιστολάδες του Φαρ Ουέστ. Ολοι θέλουν να μονομαχήσουν μαζί μου, ώσπου κάποιος να με σκοτώσει! Χαζός είμαι να τους αφήσω;».

­ Δεν υπάρχουν φορές που σας βάζουν σε πειρασμό; που θέλετε να μπείτε στο γήπεδο και να τους αποδείξετε ξανά τι αξίζετε;

«Ναι... αλλά ξέρω πια ότι είναι μάταιο».

­ Πώς το ξέρετε;

«Το έκανα μια φορά... Οταν ο Μάτζικ Τζόνσον ανακοίνωσε ότι έχει AIDS προσπάθησα να γυρίσω στην ομάδα. Να την ενισχύσω. Αλλά η ομάδα πια δεν με ήθελε! Μου είπαν "όχι"... Και από τότε, τέλος... Οριστικά!».

­ Πώς ήταν να ακούτε τον Τζόνσον να λέει ότι έχει AIDS;

«Σοκ, μεγάλο σοκ! Αλλά έτσι ήταν ο Μάτζικ, έτσι ήταν η ζωή του, έτσι και οι επιλογές του. Επαιρνε ένα σωρό ρίσκα πάντοτε, έκανε όλα εκείνα που δεν έπρεπε... Υπάρχουν συνέπειες ­ έπρεπε να το ξέρει».

­ Μερικές φορές όταν ο άνθρωπος πατάει την κορυφή νομίζει ότι είναι ανίκητος.

«Και ο Δαίδαλος είπε στον Ικαρο "μην πας τόσο κοντά στον ήλιο"... Αλλά είδατε τι συνέβη τελικά!».

­ Υπάρχουν όμως άνθρωποι που μοιάζουν... υπεράνθρωποι. Ο Τζόρνταν, ας πούμε.

«Α, τον ξέρω καλά τον Μάικλ. Φοβερός παίκτης!».

­ «One on one» μαζί του μπορεί να μην παίζατε, αλλά για συμπαίκτη θα τον θέλατε;

«Α, ναι! Αυτό θα ήταν υπέροχο! Με τον Μάικλ στην ομάδα θα συνέχιζα για πέντ'-έξι χρονάκια ακόμα!».

­ Και τότε ποιος απ' τους δυο θα ήταν ο καλύτερος;

«Μμμμ, ξέρω μια μέθοδο για να είσαι πάντα εσύ ο καλύτερος!».

­ Δεν μου τη λέτε; Γιατί και η δημοσιογραφία είναι πολύ ανταγωνιστικό επάγγελμα!

«Ευχαρίστως! Λοιπόν... Πρέπει να έχεις διαρκώς στο μυαλό σου ότι, αν εσύ και κάποιος άλλος με τις ίδιες ακριβώς ικανότητες ανταγωνισθείτε, εσύ θα είσαι ο νικητής!».

­ Σαν να τα απλοποιείτε τα πράγματα! Και αν ο άλλος απ' τη φύση του έχει πιο πολλά ατού;

«Ακούστε, για τη δημοσιογραφία δεν ξέρω, αλλά το μπάσκετ παίζεται πρώτα εδώ (σ.σ.: με τον δεξιό δείκτη αγγίζει τον κρόταφο). Δεν λέω ότι μπορείς να αναπληρώσεις τα βασικά ­ πρέπει να είσαι ψηλός και να έχεις κάποιο ταλέντο. Αλλά όλα τα άλλα είναι θέμα μυαλού. Μαθαίνεις πράγματα, τα εφαρμόζεις, προπονείσαι... Και αν πράγματι θες να γίνεις ο καλύτερος, θα γίνεις».

­ Εσείς γίνατε;

«Ναι! Ημουν ο καλύτερος!».

­ Δεν είναι λίγο υπερφίαλο εκ μέρους σας να το λέτε;

«Γιατί; Αφού ήμουν!».

­ Και τι κερδίσατε απ' αυτό; Λεφτά;

«Και λεφτά. Αλλά δεν έπαιζα για αυτά. Αφού ήμουν καλός, τα λεφτά ήταν δεδομένο ότι θα τα έχω. Τη φήμη όμως του καλύτερου ποτέ δεν την είχα δεδομένη. Τουλάχιστον όχι προτού φύγω από το παρκέ μια για πάντα. Γι' αυτήν έπαιζα. Και την κέρδισα!».

­ Ισως επειδή πήγατε πέρα απ' όσα σας έμαθαν ­ εσείς επινοήσατε το μπάσκετ σας! Μην ξεχνάτε την ουράνια ραβέρσα, το Skyhook.

«Μα δεν το ανακάλυψα εγώ το Skyhook. Ολοι το έκαναν. Μια απλή ραβέρσα ήταν!».

­ Ε, τώρα πάλι είστε μετριόφρων! Μόνο απλή δεν ήταν αυτή η ραβέρσα!

«Και όμως! Απλούστατη ήταν! Μόνο που έμοιαζε πιο θεαματική επειδή είχα πιο μακριά χέρια απ' όλους τους άλλους! Ηταν και αποτελεσματική βέβαια ­ αυτό το είχα ανακαλύψει ήδη από τότε που ήμουν εννέα χρόνων: η ραβέρσα ήταν το μόνο σουτ που ποτέ κανένας αμυντικός δεν μπόρεσε να μπλοκάρει».

­ Σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να σας είχαμε στην ελληνική ομάδα... Ούτε που θα καταλάβαιναν τι τους χτύπησε οι Γιουγκοσλάβοι στο Μουντομπάσκετ!

«Λέτε; Πάντως δεν είναι κακή η Εθνική σας!».

­ Καλά, πού την είδατε;

«Στο ματς με το Πουέρτο Ρίκο».

­ Ειλικρινά τώρα, δεν βαρεθήκατε; Πρέπει να ήταν πολύ αργό ματς για τα δεδομένα σας.

«Ε, τώρα δεν μπορείς να περιμένεις τα ίδια πράγματα όπως στο ΝΒΑ! Αλλά δεν βαρέθηκα κιόλας!».

­ Ευγενικό σάς βρίσκω! Το ελληνικό κοινό, αλήθεια, πώς σας φάνηκε; Αν παίζατε εσείς στο παρκέ, θα σας επηρέαζε καθόλου;

«Οσο καλό κι αν είναι το κοινό ­ και το δικό σας είναι εξαιρετικό! ­ εγώ ούτε που θα το άκουγα!».

­ Μόνο... κουφός αν ήσασταν!

«... ή αυτοσυγκεντρωμένος!».

­ Μπορείτε να συγκεντρώνεστε σε τέτοιο βαθμό;

«Εσείς τώρα που θα πάτε σπίτι σας και θα καθήσετε να γράψετε τη συνέντευξή μου μπορείτε παράλληλα να παρακολουθείτε στο ένα κανάλι τις τελευταίες τάσεις της μόδας στη Γαλλία και στο άλλο τους αγώνες ταχύπλοων σκαφών στην Αυστραλία; Δεν μπορείτε! Αρα, ή θα συγκεντρωθείτε... ή θα γράψετε μια πατάτα!».

­ Ελπίζω πως όχι!

«Το καλό που σας θέλω!».

­ Θα φροντίσω! Αλλά για πείτε μου κάτι που απ' την αρχή ήθελα να σας ρωτήσω: Αν είχατε γεννηθεί κοντός, πάλι μπασκετμπολίστας θα γινόσασταν;

«Μάλλον... Αν και τώρα που το σκέφτομαι... ίσως να είχα γίνει και πίτσερ στο μπέιζμπολ... Σας είπα, είναι το ανεκπλήρωτο όνειρό μου το μπέιζμπολ!».

­ Και αν είχατε γεννηθεί 30 χρόνια αργότερα, τι λέτε; Τώρα θα ήσασταν το ίδιο καλός όπως τότε;

«Ολο "αν" και "αν" είστε! Ενας τρόπος υπάρχει να το μάθουμε: πάρτε την μπάλα και πάμε στο παρκέ να δούμε!».