από metereologos.gr
Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017
 
 

Οι ταινίες της εβδομάδας: Τρένα, γάτες και ιδεολογία

Ενα ντοκιμαντέρ για τα αιλουροειδή τετράποδα, μια ταινία για δύο σπουδαίους φιλοσόφους και ένα κλασικό μυθιστόρημα της Αγκαθα Κρίστι έχουν τον πρώτο λόγο στις αίθουσες
 Οι ταινίες της εβδομάδας: Τρένα, γάτες και ιδεολογία
Ο Κένεθ Μπράνα, ένας ανθρώπινος Ηρακλής Πουαρό στην ταινία «Εγκλημα στο Οριαν Εξπρές»
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος
 
σδφ
δφγ
σδφ
 
3  φωτογραφίες

 


Βαθμολογία
5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, Ο: απαρέδεκτη

Εγκλημα στο Οριαν Εξπρές
Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στο «Εγκλημα στο Οριαν Εξπρές» («Murde on the Orient Express», ΗΠΑ / Μάλτα, 2017), την τελευταία κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου της Αγκαθα Κρίστι με ήρωα τον ντετέκτιβ Πουαρό, είναι ο ίδιος ο Πουαρό. Επιτέλους, να ένας Πουαρό με σάρκα, οστά και αισθήματα, όχι μια υστερική καρικατούρα, όπως ήταν εκείνος των Αλμπερτ Φίνεϊ και Πίτερ Γιούστινοφ που έχουμε δει ως τώρα στο σινεμά. Ο Μπράνα πλησιάζει διαφορετικά τον ήρωα, αναζητεί τον καλά κρυμμένο του εαυτό πίσω από την καλοντυμένη, γκουρμέ φιγούρα που ο Πουαρό αρέσκεται να παρουσιάζει. Θέλει να βγάλει στην επιφάνεια τον ψυχισμό του ήρωα, θέλει να του δώσει μια ανθρώπινη μορφή, γήινη. Σαν όλους μας.

Και τα καταφέρνει θαυμάσια, με την εξαίρεση ίσως ενός φρικαλέου μουστακιού που παραμορφώνει το πρόσωπό του που φέρνει στον νου το «χαμόγελο» του χαρακωμένου προσώπου του Τζόκερ στις ταινίες «Μπάτμαν». Αλλά και πάλι, δεν θα μπορούσε να λείπει μια νότα υπερβολής και παράταιρου στο παρουσιαστικό αυτού του ούτως ή άλλως υπερβολικού σε όλα του ντετέκτιβ, έτσι δεν είναι;

Το μυθιστόρημα της Κρίστι έχει ξαναγυριστεί στο παρελθόν από τον Σίντνεϊ Λουμέτ με ένα λαμπρό καστ, συμπεριλαμβανομένων των Σον Κόνερι, Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, Ινγκριντ Μπέργκμαν (που μάλιστα βραβεύθηκε με Οσκαρ Β' ρόλου), Τζον Γκίλγκουντ και τον Φίνεϊ ως Πουαρό. Ωραία ταινία, στιβαρή, καλό whodunit. Ομως ως εκεί.
Στη νέα ταινία η υπόθεση παραμένει η ίδια, ένα τρένο ακινητοποιημένο στη μέση του πουθενά, ανάμεσα σε γκρεμούς και χιόνι, ένα έγκλημα, αρκετοί ύποπτοι και ο Πουαρό στη μέση να ανακαλύψει ποιος το έκανε. Η κλασική, δοκιμασμένη πατέντα της Κρίστι - κομμάτι βαρετή για μένα αλλά με φανατικούς υποστηρικτές. Ο Μπράνα δεν ενδιαφέρεται όμως τόσο για το ποιος το έκανε, σχεδόν το καταλαβαίνουμε από την αρχή, αλλά για το αν ο Πουαρό μπορεί για πρώτη ίσως φορά τόσο έντονα να συγκρουστεί με τη συνείδησή του. 

Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: EMBASSY ODEON - ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ - ΓΑΛΑΞΙΑΣ - ΑΒΑΝΑ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ - ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ - WEST CITY ΜΠΟΥΡΝΑΖΙ - ΦΟΙΒΟΣ - ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ - ΖΕΑ - CINERAMA - ΒΑΡΚΙΖΑ - ΝΑΝΑ - ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ - ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ - ODEON STARCITY - ODEON  ΙΛΙΟΝ - ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ - ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ - ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - VILLAGE COSMOS - CINEMA ONE


Οταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ενγκελς
Μόνο συγκίνηση μα και μελαγχολία μπορεί σήμερα να προκαλέσει μια ταινία που ασχολείται με τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ενγκελς στα νιάτα τους, βουτηγμένη μέσα στον παθιασμένο αγώνα τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τη δικαιοσύνη και για την ισότητα των τάξεων, αλλά και για τον ίδιο τον χαρακτήρα τους. Τέτοια συναισθήματα προκαλεί το «Οταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ενγκελς» («Der Junge Karl Marx», Γερμανία / Γαλλία / Βέλγιο, 2017) του ταϊτινού σκηνοθέτη Ραούλ Πεκ, μια ταινία που άρεσε πολύ στην πρώτη προβολή της στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου (έγιναν αρκετές επαναληπτικές προβολές) αλλά δεν διακρίθηκε στα βραβεία.

Με σταθμούς την Κολονία, το Παρίσι, τις Βρυξέλλες και το Λονδίνο και με σχεδόν αποκλειστικό οδηγό την αλληλογραφία του Κ. Μαρξ, ο Πεκ ανίχνευσε την περίοδο της τρίτης δεκαετίας της ζωής του, όταν ο ευφυής νέος που υποδύεται ο Ογκόστ Ντιλ γνωρίστηκε με τον Φρίντριχ Ενγκελς (Στέφαν Κονάρσκε). Ο αλληλοθαυμασμός και η κριτική που ασκούσε ο ένας προς τον άλλον τούς βοήθησαν να αναπτύξουν και να καλλιεργήσουν τις γνήσια ανθρωπιστικές ιδέες τους. Από τη σχέση τους, που είναι βεβαίως ο κορμός της ταινίας, περνούν επίσης πρόσωπα όπως ο Πιερ Ζοζέφ Προυντόν και ο ρώσος αναρχικός Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος «είδε» στους δύο νέους τον δρόμο για το μέλλον.

Χωρίς ποτέ να ξεχνά ότι υπηρετεί κατ' αρχάς ένα κινηματογραφικό έργο (και ότι δεν γράφει μάθημα Ιστορίας), ο Πεκ εμμένει στο κοινό πάθος τους για την καλυτέρευση του κόσμου σε συνάρτηση με τον προσωπικό τους κόσμο, τις αδυναμίες τους, τα οικογενειακά τους δράματα, τις χαρές τους, και το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.

Πάντως η απόφαση του Πεκ να σκηνοθετήσει μια βιογραφία των δύο ιερών τεράτων της φιλοσοφίας δεν έγινε τυχαία. Ως φοιτητής στη Γερμανία τη δεκαετία του 1970 ο Πεκ μελέτησε το «Κεφάλαιο» στα γερμανικά και αυτή ακριβώς η ενασχόλησή του με την πολιτική ήταν που τον οδήγησε στον κινηματογράφο: δηλώνει θαυμαστής της δυνατότητας να μιλήσεις ψυχαγωγικά για κάτι που θεωρείς ουσιαστικό. Και αυτό ακριβώς βγαίνει από την ταινία.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΙΝΤΕΑΛ - ΝΙΡΒΑΝΑ - ΑΤΤΑΛΟΣ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ - ΚΗΦΙΣΙΑ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΦΑΡΓΚΑΝΗ

Γάτες της Κωνσταντινούπολης
Με μια λέξη αξιολάτρευτο είναι το ντοκιμαντέρ «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» («Kedi», Τουρκία, ΗΠΑ, 2016) της Κέιντα Τορούν, ένας ύμνος για τα πανέξυπνα τετράποδα που χωρίς αυτά η Πόλη (όπως ακούμε στην ταινία) θα έχανε ένα κομμάτι από την ψυχή της. Η Τοκούρ εστιάζει στις ιστορίες επτά γατών από διαφορετικές γειτονιές της Πόλης και με πολλή αγάπη αναλύει τον χαρακτήρα της καθεμιάς.

Ανάμεσά τους η Μπεντζού (Ερωμένη), μια παθιασμένη ζηλιάρα, έτοιμη να επιτεθεί αν κάποιος χαϊδέψει άλλη γάτα, αλλά και η Ψυχοπαθής που  δεν θέλει να την αγαπούν γλυκανάλατα αλλά έντονα και δεν φεύγει ακόμα κι αν την διώχνουν. Θα βρούμε και τον Γκαμσίζ (Παίκτης) που παρότι έχει τραβήξει πολλά στη ζωή του εξακολουθεί να είναι ανέμελος και ευχάριστος - αν τον αγαπήσεις γίνεται ακόμη πιο επίμονος. 

Από την ταινία απουσιάζουν τελείως οι δυσάρεστες εικόνες, ενώ κάποιες ιστορίες γατών - όπως εκείνη του ναυτικού με το πορτοφόλι - μπορούν να σε αφήσουν άφωνο. «Οταν μια γάτα χαϊδεύεται και τρίβεται στα πόδια σου, είναι σαν να σου χαμογελάει η ίδια η ζωή» ακούμε στην ταινία και αυτό ακριβώς είναι το πνεύμα της.

Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΔΙΑΝΑ - ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ - ΑΤΤΑΛΟΣ - ΙΛΙΟΝ - ΔΑΝΑΟΣ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ

ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
«Saw legacy» (ΗΠΑ, 2017), θρίλερ τρόμου σε σκηνοθεσία Spierig Brothers, με τους Ματ Πάσμορ, Τόμπιν Μπελ κ.ά. ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE - ODEON STARCITY - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - VILLAGE COSMOS κ.α.

«Μια χαρούμενη οικογένεια» («Happy family», ΗΠΑ, 2017), κινούμενα σχέδια σε σκηνοθεσία Χόλγκερ Τάπε (μεταγλωττισμένη). ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE - ODEON STARCITY - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ ODEON ΙΛΙΟΝ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - ΒΑΚΟΥΡΑ - ΚΟΛΟΣΑΙΟΝ κ.α.


HeliosPlus
Πολιτισμός περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    ... Και φοβάμαι ότι όταν ο Μπράνα επιχειρεί | 09/11/2017 23:37
    να δώσει μια άλλη, "πιο ανθρώπινη διάσταση" του Πουαρό δείχνει ότι δεν έχει καταλάβει πως μέχρι σήμερα ποτέ στο σινεμά ή την τηλεόραση δεν έχει αποδοθεί στερεοτυπικά, δηλαδή όπως τον περιγράφει η Κρίστι . Κοιτάχτε τη φωτογραφία που δημοσιεύετε:πού είδατε τον Πουαρό με γκρίζα (και όχι κατάμαυρα από την καραμπογιά) μαλλιά και μουστάκια;. Και έχει ο Πουαρό της Κρίστι, με το αυγόσχημο κεφάλι που γέρνει στο πλάι, την παραμικρή σχέση με το γελοιογραφικό μουστάκι, το θεληματικό πηγούνι και το ναρκισσιστικό βλέμμα αυτού του γοητιάδη; - Ούτε που θα πλησιάσω
    A.K.
    απάντηση00
     
     
    Οι γνώσεις σας για τον Πουαρό | 09/11/2017 23:18
    έχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Δεν υπάρχει μυθιστόρημα που να μη μας δείχνει η συγγραφέας του την φυσιονωμία και την προσωπικότητά του. Μην περιμένετε, όμως, να μας φτιάξει έναν ήρωα λογοτεχνικό - και βέβαια ο Πουαρό είναι περιεσκεμμένα ένας τύπος αστυνομικής πεζογραφίας που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική ζωή. Δεν υπάρχουν Μαιγκρέ, Πουαρό ή Σέρλοκ παρά μόνο στα αστυνομικά, και όποιος στην πραγματική ζωή αυτοαποκαλείται "ντετέκτιβ" είναι απλώς νούμερο. Ο Finney και ο Ustinov δεν ήταν κακοί -αντίθετα ο τηλεοπτικός Suchet είναι αφορήτως μακρυά από τον τύπο που περιγράφει η Κρίστι (συνεχίζω)
    A.K.
    απάντηση00
     
     
    Tz | 09/11/2017 09:29
    Τζε¨ιντά προφέρεται
    Ανώνυμος / η
    απάντηση00