από metereologos.gr
Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017
 
 

Οι δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο πάλεψε με μια αρκούδα και κέρδισε δικαίως το Οσκαρ. Σεξουαλικές διαστροφές με την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Ενας Γούντι Αλεν και πάλι αθεράπευτα ρομαντικός. Ω, ναι. Η χρονιά ήταν κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα
Οι δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς
Ο Ντάνιελ Μπλέικ (Ντέιβ Τζονς) μάχεται για τη διεκδίκηση του δικαίου του ως απλός πολίτης (και τίποτε άλλο) στην επίκαιρη ταινία του Κεν Λόουτς «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ»
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Η επιστροφή
(The revenant)
Του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ινιαρίτου
Α´ προβολή: 21 Ιανουαρίου
Μια ιστορία εκδίκησης, δοκιμασίας και αυτογνωσίας, με κεντρικό πρόσωπο τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο σε ρόλο ιχνηλάτη που αναζητεί τον δολοφόνο του γιου του στον παγωμένο Καναδά του 18ου αιώνα. Ο Μεξικανός Ινιαρίτου επιστρέφει στα βασικά υλικά του κινηματογράφου και μας θυμίζει ότι το σινεμά που αξίζει (και μένει) είναι εκείνο που φτιάχνεται με ιδρώτα και αίμα. Ο Ντι Κάπριο ξεπερνά τα όριά του (δείτε απλώς τη σκηνή με την αρκούδα), λόγος για τον οποίο του άξιζε το Οσκαρ που πήρε. Δεύτερο Οσκαρ σκηνοθεσίας και για τον Ινιαρίτου.

Spotlight
Του Τοντ Μακ Κάρθι
Α´ προβολή: 25 Φεβρουαρίου
Αναπαράσταση της έρευνας που στις αρχές της δεκαετίας του 2000 διεξήγαγε η δημοσιογραφική ομάδα Spotlight της εφημερίδας «The Boston Globe» προκειμένου να ξεσκεπάσει ένα τρομερό σεξουαλικό σκάνδαλο της Καθολικής Εκκλησίας στη Βοστώνη. Ο βασικότερος λόγος που αυτή η ταινία εντυπωσιάζει (ακόμη και συναρπάζει) είναι ότι παρουσιάζει με απόλυτη ακρίβεια και με εξονυχιστική επιμονή και στην παραμικρή λεπτομέρεια τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να γίνεται το σωστό ρεπορτάζ - έρευνα. Απέσπασε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας.

Victoria
Του Σεμπάστιαν Σίπερ
Α´ προβολή: 3 Μαρτίου
Κινηματογραφικό επίτευγμα, στην κυριολεξία, διαρκεί δύο ώρες και 14' και είναι μόλις ένα (!) τεράστιο μονοπλάνο μέσα στο νυχτερινό Βερολίνο. Ξεκινά με ένα φλερτ σε ένα μπαρ για να καταλήξει σε μάχη κακοποιών με την αστυνομία ενώ έχει προηγηθεί μια ληστεία. Και όλα αυτά χωρίς μοντάζ, χωρίς εφέ. Ο Σεμπάστιαν Σίπερ (που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2015) κρατά τον θεατή σε αγωνία προσφέροντας ένα χειροποίητο κινηματογραφικό ταξίδι που δύσκολα ξεχνιέται.

Η ελιά
(El olivo)
Της Ισιάρ Μπολέν
Α´ προβολή: 2 Ιουνίου
Με σεναριογράφο τον σύντροφό της, τον σπουδαίο Πολ Λάβερτι (η μόνιμη πέννα του Κεν Λόουτς), η Μπολέν έφτιαξε μια πολυσύνθετη, ανθρώπινη ταινία, γύρω από την προσπάθεια μιας ατίθασης Ισπανίδας (Ανα Καστίγιο) να βρει την τεράστια ελιά που ξεριζώθηκε από το χωράφι του παππού της για να γίνει ντεκόρ στα κεντρικά γραφεία μιας γερμανικής οικολογικής εταιρείας. Μέσα από το οδικό ταξίδι της κοπέλας από τον ισπανικό Νότο προς το Ντίσελντορφ, η Μπολέν κάνει μικρές αλλά καίριες επισημάνεις για την οικονομική κρίση της εποχής μας φροντίζοντας να χαμηλώνει τους τόνους με το χιούμορ.

Τσεκούρι από κόκαλο
(Bone Tomahawk)
Του Σ. Κρεγκ Ζάλερ
Α´ προβολή: 21 Ιουλίου
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Ζάλερ είναι ένα γουέστερν απερίγραπτα ωμό αλλά καθ' όλα υποβλητικό και με το προτέρημα (για άλλους, βέβαια, ελάττωμα) ότι δεν «χαρίζεται» πουθενά. Οι άγριες σκηνές δολοφονιών και κανιβαλισμού είναι δύο από τα βασικά χαρακτηριστικά της ταινίας, στα οποία όμως θα πρέπει να προσθέσουμε την καλά μελετημένη ανάπτυξη χαρακτήρων, τη μυστηριακή ατμόσφαιρα και τη «βρώμικη» φωτογραφία του Μπέντζι Μπάκσι.

Café Society
Του Γούντι Αλεν
Α´ προβολή: 25 Αυγούστου
Υμνος στην αιωνιότητα του αληθινού έρωτα με φόντο το κοσμοπολίτικο αλλά άδειο Χόλιγουντ και τη μελαγχολική αλλά ποιητική Νέα Υόρκη. Μέσα στη μαγική φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο, ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ και η Κρίστεν Στιούαρτ υποδύονται τους ακυρωμένους ερωτευμένους που δεν μπορούν να ξεχάσουν την ομορφιά των στιγμών τους, ενώ στον Στιβ Καρέλ αξίζει Οσκαρ Β' ρόλου για τον ατζέντη αστέρων που υποδύεται ευφυώς.

Η αποφοίτηση
(Bacalaureat)
Του Κριστιάν Μουντζιού
Α´ προβολή: 13 Οκτωβρίου
Ο σκηνοθέτης που ανανέωσε τον ρουμανικό κινηματογράφο με το σπουδαίο φιλμ «Τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες, δύο μέρες» κρατά τον θεατή σε αναμμένα κάρβουνα ενώ παρακολουθεί σαν βδέλλα τον Γολγοθά ενός 50άρη γιατρού (Αντριάν Τιτιένι) που βάλλεται από παντού και σε όλους τους τομείς της ζωής του. Ολοι δε οι ηθοποιοί υπηρετούν ευλαβικά τον Μουντζιού βγάζοντας πέρα τρομερά δύσκολες (και υποθέτω ψυχοφθόρες) σκηνές, χωρίς την ανάσα του μοντάζ αλλά σε διαρκή μονοπλάνα.

Toni Erdmann
Της Μάρεν Αντε
Α´ προβολή: 27 Οκτωβρίου
Ενας αποκαλυπτικός ηθοποιός ονόματι Πέτερ Σίμοντσεκ υποδύεται τον ηλικιωμένο διανοούμενο που έχει επιλέξει να αντιμετωπίζει τη ζωή με χιούμορ, μέθοδος που θα τον φέρει πιο κοντά στην ψυχρή σαν πάγο κόρη του (Σάντρα Χέλερ). Από τις πιο αισιόδοξες ταινίες που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό και η μεγάλη έκπληξη του τελευταίου φεστιβάλ των Καννών, στο οποίο όμως δεν διακρίθηκε όσο της άξιζε.

Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ
(Ι Daniel Blake)
Του Κεν Λόουτς
Α´ προβολή: 3 Νοεμβρίου
Αλλη μια ταινία σε σενάριο Πολ Λάβερτι στην εφετινή δεκάδα, σκηνοθετημένη από έναν βετεράνο δημιουργό (80 εφέτος), που δεν σταμάτησε ποτέ να αφουγκράζεται τα προβλήματα της κοινωνίας. Εδώ, ο Κεν Λόουτς στηλιτεύει τα τρωτά του βρετανικού Δημοσίου φωνάζοντας ότι η αλληλεγγύη είναι η μόνη λύση για την αντιμετώπιση κάθε προβλήματος. Πολύ λιτή και καθ' όλα ουσιαστική ταινία, που συγχρόνως βάζει τον θεατή μέσα στον απόλυτο παραλογισμό της βρετανικής γραφειοκρατίας που μπορεί να οδηγήσει κυριολεκτικά στον θάνατο.

Εκείνη
(Elle)
Του Πολ Βερχόφεν
Α' προβολή: 6 Οκτωβρίου
Σεξουαλικές διαστροφές και αινιγματικός γυναικείος ψυχισμός· οι δύο πυλώνες που συνδυάζονται άψογα στην τελευταία ταινία του ολλανδού σκηνοθέτη του «Βασικού ενστίκτου»: μια τρομερή, ανεπανάληπτη Ιζαμπέλ Ιπέρ αποδεικνύεται ιδανική επιλογή για τον ρόλο της μυστηριώδους γυναίκας που δεν επιτρέπει τίποτε να την κλονίσει, ούτε καν το γεγονός ότι έχει πέσει θύμα βιασμού.


Και πέντε από τις χειρότερες

«Hardcore Henry»
(ΗΠΑ/Ρωσία, 2016) του Ιλια Ναϊσούλερ. Ατελείωτο splatter/video clip, δεν ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει με κανέναν πέραν των εθισμένων στα video games.

«Ατακτος παππούς»
(«Dirty grandpa», ΗΠΑ, 2016) του Νταν Μάζερ. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ακόμη μία φορά εξευτελίζεται παίζοντας τον γέρο μουρντάρη που θέλει να κάνει σεξ με φοιτήτριες και Spring breakers.

«Χελωνονιντζάκια 2»
(«Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows», ΗΠΑ, 2016) του Ντέιβ Γκριν. Τόσο άσχημη ταινία που μπροστά της τα «Χελωνονιντζάκια» είναι όμορφα.  

«Μέρα Ανεξαρτησίας: Νέα απειλή»
(«Independence Day: Resurgence», ΗΠΑ, 2016) του Ρόλαντ Εμεριχ που 20 χρόνια μετά την καταστροφή του πλανήτη στη «Μέρα ανεξαρτησίας» του, τον... καταστρέφει ξανά απειλώντας (και πάλι) την αισθητική μας.

«The bachelor»
(Ελλάδα, 2016) του Αντώνη Σωτηρόπουλου. Κατακάθι κακής τηλεόρασης δεκαετίας '90, η λέξη και μόνο σενάριο για αυτή την ταινία προσβάλλει όσους ασχολούνται σοβαρά με τη σεναριογραφία.





ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Πολιτισμός περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (0)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
-