από metereologos.gr
Παρασκευή 25 Μαΐου 2018
 
 

Αλέκος Κυραρίνης: «Θέλω η ζωγραφική μου να παρηγορεί»

Ο ζωγράφος μιλάει με αφορμή την έκθεση «Φως - Ζωή», που παρουσιάζει σε συνδυασμό με τα ποιήματα του Νίκου Αγγελή, για τους ρόλους στη ζωή και στην τέχνη
Αλέκος Κυραρίνης: «Θέλω η ζωγραφική μου να παρηγορεί»
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ο Αλέκος Κυραρίνης δεν είναι ούτε αγιογράφος ούτε ιεροκήρυκας. Είναι λειτουργός της ζωγραφικής. Ομως η καλλιτεχνική έκφραση στην οποία έχει σταθεί κοντά δώδεκα χρόνια τώρα, «που του εξασφαλίζει την ησυχία μέσα του», μοιάζει με ιερό κέντημα, με εργόχειρο αναχωρητή, που αντί για χρυσές κλωστές συνυφαίνει στη ζωγραφική επιφάνεια πίστη, ελπίδα, φως και ζωή. «Φως - Ζωή» είναι ο τίτλος της επικείμενης έκθεσής του, σε συνεργασία με τον ποιητή Δημήτρη Αγγελή, της ένατης από το 2010, όπου συνέβη και η καλλιτεχνική ωρίμασή του. «Αν κάνω ένα ακόμη έργο, μετά τα 23 που θα παρουσιαστούν στην έκθεση, θα πεθάνω» λέει. Και όντως η ζωγραφική του είναι σωματικά και πνευματικά κοπιαστική και βασανιστική, καθώς ο δημιουργός επενδύει σε αυτήν άπειρα συναισθήματα και ατελείωτες ώρες εργασίας για να ζωντανέψουν πάνω στο άψυχο ξύλο, με τρία μόνο χρώματα - λευκό, μαύρο, κόκκινο -, η αρχέτυπη ανθρώπινη αναζήτηση του θείου ή αλλιώς το νόημα του επί της γης βίου. Η πρώτη, ίσως, πράξη πολιτισμού του ανθρώπου της Νεολιθικής Εποχής ήταν να βάλει στα χέρια του νεκρού που ενταφίασε στο δάπεδο του σπηλαίου Φράγχθι ένα βότσαλο, δείγμα ότι τον ανησυχούσε το μέλλον της ζωής.
Και ο ζωγράφος συνεχίζει με πρόθεση να εικονοποιεί αυτή την πρωτογενή ανησυχία του ανθρώπου, συνθέτοντας με δοκιμασμένα αιώνες τώρα σύμβολα, σύγχρονα πολιτισμικά στιγμιότυπα. Ο άγγελος και ο δράκος παλεύουν σε όλη τη ζωγραφική διαδρομή του. « Ή ένας άγιος και ένας δράκος, ο θρίαμβος του καλού απέναντι στο κακό» λέει ο ζωγράφος. «Και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία το καλό δεν είναι ισοδύναμο με το κακό, όπως πιστεύουν στην Απω Ανατολή, αλλά το καλό παραχωρεί ένα πεδίο δράσης στο κακό για να δοκιμάζει τις αντοχές του. Είναι ο κανόνας του αθλήματος αυτού».

Οριζόντια ζωή και κάθετα φως στο σχήμα του ισοσκελούς ελληνικού σταυρού. «Για μένα δεν μπορεί να υπάρξει φως χωρίς ζωή, ούτε ζωή χωρίς φως. Ξεκινώ από εκεί το έργο. Είναι μια δήλωση δική μου, μια ομολογία, είναι μια δέσμευση που παίρνω, ότι αφιερώνω την προσπάθειά μου, τη ζωγραφική μου, σε αυτόν τον σκοπό, τον χριστιανικό. Απαλά βεβαίως. Ούτε αγιογράφος είμαι ούτε ιερωμένος, προσπαθώ να είμαι κοντά στην Εκκλησία, δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, αλλά η πρόθεσή μου είναι καλή. Θέλω η ζωγραφική μου να έχει αυτή τη χριστιανική απόχρωση. Κι εκεί ακριβώς είναι που συναντιόμαστε με τον Δημήτρη Αγγελή. Είμαστε χρόνια φίλοι και συνεργαζόμαστε στο περιοδικό "Φρέαρ", του οποίου είναι διευθυντής. Ηθελα να ανάψω εγώ το καρβουνάκι και να βάλει εκείνος το θυμίαμα, για να εκτεθεί η δουλειά μου στο κοινό με ένα άρωμα επιπλέον, μια πιο ρομαντική χροιά. Μια απόχρωση που τα δικά μου έργα, που είναι λίγο μουρτζούφλικα, δεν έχουν. Τον εκμεταλλεύτηκα σε αυτή την έκθεση».

«"Κάθε έργο τέχνης είναι μια μοναξιά υπό κατασκευή" είπε ο Θεός μες στο ιδιωτικό σκοτάδι του πριν αρχίσει την εξαήμερο δημιουργία»
γράφει ο Δημήτρης Αγγελής δίπλα σε ένα από τα έργα του επίμονου ασκητή της τέχνης Αλέκου Κυραρίνη. Μπορεί ο ζωγράφος να μην είναι αναχωρητής της πραγματικής ζωής, αλλά είναι ασκητής της τέχνης. Αφοσιωμένος στην πίστη και στον σκοπό του, που αφιερώνει τα υλικά της εικαστικής έκφρασής του αποκλειστικά σε αυτόν. Δεν είναι αγιογράφος, αλλά χρησιμοποιεί τα υλικά, την αυστηρότητα και κάποια από τα σύμβολα και τα μοτίβα της αγιογραφίας. Δεν είναι ιεροκήρυκας, αλλά έχει πίστη. Δεν είναι μοναχός, αλλά έχει ταπεινότητα, «είναι καλό να αγνοείς ένα μέρος των δυνάμεών σου», τονίζει. Είναι ζωγράφος που μετουσιώνει την αγιογραφία σε σύγχρονη εικαστική γλώσσα και «υφαίνει» τα έργα του με αναμνήσεις από τους κορυφαίους της τέχνης του, όπως ο Κλε και ο Μιρό, για να «τραγουδήσει», όπως λέει, αυτά που έχει να πει:

«Είχα πάντα την επιθυμία τα έργα μου να έχουν έναν αρχετυπικό χαρακτήρα. Αυτό είναι που τα διακρίνει όλα. Να μας παραπέμπουν σε βασικά βιώματα και σύμβολα και εσωτερικές καταστάσεις γνώριμες όπως έχουν αφομοιωθεί μέσα από τον χρόνο και την παράδοση, αλλά και μέσα από τη σύγχρονη ζωγραφική. Οι σπουδαίοι Πικάσο και Μπρακ κοίταζαν από τη μια όχθη της Μεσογείου στην άλλη τις αφρικανικές, τελετουργικές μάσκες. Χρησιμοποιώ το κόκκινο, το λευκό και το μαύρο, επειδή είναι φορτισμένα με ένταση ζωής, θάνατο αλλά και ελπίδα. Το μαύρο είναι βαθιά νεανικό χρώμα. Οποτε τα κοριτσάκια θέλουν να τονίσουν τη νιότη τους, βάφουν τα μάτια τους με λίγο παραπάνω μαύρο. Σε ένα έργο έβαλα μπλε της θάλασσας. Από εδώ και πέρα θα βάζω περισσότερο».

Η Τήνος και η παράδοσή της ακολουθούν τον ζωγράφο. Δίπλα στον μαρμαρογλύπτη πατέρα του Γιάννη, στον οποίο αφιερώνει αυτή την έκθεση, σπούδασε από παιδί τα λαϊκά μοτίβα που τώρα έχουν ενσωματωθεί στην ακαδημαϊκή ζωγραφική του:

«Παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά. Νομίζω ότι η εποχή μας πάσχει από ανθρώπους που παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους, γιατί έτσι έχουμε καθήκοντα, ευθύνες, σκοπό ύπαρξης. Δεν μπορούμε να κάνουμε σκόντο ούτε στις υποχρεώσεις ούτε στους ρόλους που παίζουμε. Εχουμε όλοι, με μικρό ή μεγάλο ταλέντο, μια αφετηρία. Οσο πιο πίσω κοιτάξουμε τόσο πιο πολύ μοιάζουμε. Στο μαιευτήριο ξεχωρίζεις τα παιδιά από το βραχιολάκι που φορούν στο χέρι τους. Μεγαλώνοντας αρχίζουμε να διαφοροποιούμαστε και γινόμαστε οι επιλογές μας. Οφείλει ο καλλιτέχνης να έχει έναν κόσμο, μια ιδεολογία. Με τον καιρό μεταμορφωνόμαστε στις επιλογές μας. Δουλεύει αυτός που έχει λόγους να δουλέψει. Κι εγώ θέλω το έργο μου να παρηγορεί, να δίνει χαρά και ελπίδα. Αυτό είναι για μένα το νόημα της τέχνης».

πότε & πού:

Η έκθεση «Φως - Ζωή» του Αλέκου Κυραρίνη και του Δημήτρη Αγγελή, με την επιμέλεια της Λουίζας Καραπιδάκη, θα πραγματοποιηθεί στην γκαλερί «Χατζηκυριάκος-Γκίκας» της Ελληνο-αμερικανικής Ενωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι) από τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου έως τις 5 Νοεμβρίου.




ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Πολιτισμός περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (0)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
-