από metereologos.gr
Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017
 
 

Φεστιβάλ Βενετίας: Αυτομαστίγωμα, χέρια στον τόρνο, κομμένα δάχτυλα

Βυθισμένο μέσα στην κατήφεια το περιεχόμενο των περισσότερων ταινιών
 Φεστιβάλ Βενετίας: Αυτομαστίγωμα, χέρια στον τόρνο, κομμένα δάχτυλα
Σκηνή από την τελευταία δημιουργία του κορεάτη σκηνοθέτη Κιμ Κι Ντουκ “Pieta”, μια καλή ταινία αλλά για θεατές με γερά νεύρα
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Είναι κάτι σαν άγραφος νόμος: στις αίθουσες προβολών των κινηματογραφικών φεστιβάλ ο θεατής πολύ δύσκολα θα πρέπει να νιώσει ότι διασκεδάζει, εκτός και αν κάποια ταινία τύπου «Πειρατές της Καραϊβικής» κάνει εκεί πρεμιέρα. Η εφετινή Βενετία δεν υπήρξε εξαίρεση. Το περιεχόμενο των περισσότερων ταινιών που έχουμε δει μέχρι σήμερα, είναι για μια ακόμη φορά βυθισμένο μέσα στην κατήφεια, τον πόνο  και την κατάθλιψη, ενώ μπροστά σε όλες αυτές τις ταινίες, το χαμόγελο για τον θεατή αποτελεί κάτι σαν άπιαστο όνειρο.

Διαλυμένες οικογένειες, εν ψυχρώ δολοφονίες, ερωτικές απιστίες, οργισμένη βία -  ότι πιο μαύρο, σκοτεινό και δυσοίωνο μπορείς να σκεφτείς, θα το βρεις σε ταινία ενός μεγάλου κινηματογραφικού φεστιβάλ. Καλές ταινίες δεν λέω αλλά βρε παιδί μου σου πιάνουν την ψυχή!

Πυρήνας στο αμερικανικό ανεξάρτητο «Disconnect» του Χένρι Αλεξ Ρούμπιν που προβλήθηκε την Δευτέρα στους Ορίζοντες, είναι η ανθρώπινη «αποσύνδεση» που επικρατεί ανάμεσα στα πρόσωπα όλων των ιστοριών μιας ταινίας η οποία φέρνει κάπως στη μνήμη το βραβευμένο με Οσκαρ «Crash» του Πολ Χάγκις. Εδώ το I Phone, το I Pad  και το Internet είναι η μοναδική παρέα, η μοναδική διέξοδος των περισσότερων ηρώων της ταινίας αλλά συγχρόνως και η πηγή του Κακού καθώς από εκεί αρχίζει κάποιας μορφής τραγωδία σε όλες αυτές τις ιστορίες. Το παιδί θύτης και θύμα μαζί.

Μια οικογένεια ξανθών γυναικών πρωταγωνιστεί στο σουηδικό «Blondie» του Γιέσπερ Γκάνσλαντ, όπου ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν «συναντά» τους Abba ενώ  μαθαίνουμε ότι σε όλη της την ζωή η πάμπλουτη μάνα τριών κοριτσιών ενδιαφέρθηκε περισσότερο για τα σκυλιά παρά για την ανατροφή των παιδιών της.        

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των φεστιβαλικών ταινιών είναι μια κάποια μορφή διαστροφή που σχεδόν απαραίτητα πρέπει να τις συνοδεύει και που ορισμένες φορές γίνεται κυριολεκτικά  δυσβάσταχτη, όσο καλή και αν είναι η ταινία. Πριν από λίγες μέρες είχαμε το μονοπλάνο του αυτομαστιγώματος μιας φανατικής καθολικής στην ταινία του αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ «Παράδεισος: Πίστη».

Σήμερα Τρίτη, ακολουθεί το «Pieta» του κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ, όπου παρακολουθούμε την ιστορία ενός απαθούς εισπράκτορα χρεών ο οποίος ωθεί τους οφειλέτες στον αυτοτραυματισμό αν δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρήματα που χρωστούν. Μένοντας ανάπηροι θα μπορέσουν να πάρουν τα χρήματα της ασφάλειας! Αποτέλεσμα: χέρια καταλήγουν με το ζόρι στον τόρνο ή την πρέσα μηχανουργείων και άνθρωποι ρίχνονται με το ζόρι από υψώματα για να σπάσουν την μέση τους.

Τα ξεσπάσματα βίας στην ταινία του κορεάτη σκηνοθέτη του αριστουργήματος «Ανοιξη ,καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και πάλι άνοιξη» σε αναγκάζουν να χαμηλώσεις το βλέμμα σου, πράγμα που συνέβη και στην ταινία του ιάπωνα Τακέσι Κιτάνο «Extreme Outrage», όπου για παράδειγμα  ένας γιάκουζα κόβει με τα δόντια το δάχτυλό του προκειμένου να ηρεμήσει τα πνεύματα των αφεντικών.

Μετά άπ’όλ’ αυτά πώς να μην φωνάξεις έλεος;

 



Πολιτισμός περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (7)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    ZOYMPOYLAKHS NO2 | 05/09/2012 00:34
    Το καλοκαιρι με τη Μόνικα του Μπέργκμαν,Το γονατο της κλαιρ του Ρομμερ,οι ταινίες του τρυφώ,ο δολοφονος του τοκυο του κουροσάβα και πολλές άλλες οι ιταλοί ντε σικα ,φεφε,ροσσελινι.Υπάρχουν αυτοί σήμερα?και αν ναι δεν τους παρουσιάζεται....προχτες κυ΄ριε ζουμπουλάκη μιλη΄σατε για το ζώη...το νεαρό κατά φαντασιΑΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ.ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ εκανε ταινία ενα καροτσι που ετρεχε σε ενα δρομο...και τώρα λεει είναι πάλι στη βενετια με μια ταινία χωρίς ηθοποιους....τι ν αλέμε τώρα...αυτά κυ΄ριε ζουμπουλάκη για΄τι δε τα λέτε?γελαέι ο κόσμος και γυρναέι την πλάτη....Η δικιά σας δουλειά είναι πολυ΄σοβαρή και αντί να λε΄τε την πραγματικότητα πολλές φορές τους αβαντάρεις .άλλαξε και θα δεις ότι θα αλλαξουν όλα..
    Ntinos
    απάντηση01
     
     
    Κυριε Ζουμπυλακη εαν γραφεται τετοιεσ κριτικες θα σας διαβαζω πιο συχνα. | 05/09/2012 00:28
    Μια απο τις λιγες φορες που συμφωνώ μαζί σας κύριε ζουμπουλάκη.Που πήγε η ποιήση ,που πήγε η απλή κινηματογράφιση,που πήγαν ταινίες με την πραγματικότητα της ζωης.Η ζωη΄είναι και θλίψη και γέλιο αν μιλάμε για ρεαλισμό.Πουπήγαν ταινίες όπως το μαχαίρι στο νερό του Ρομάν Πολάνσκι,Μια μικρή ερωτική ιστορία του Κισλόφσκι.Οι ταινίες του Ταρκόφσκι ταινίες του ιταλικου΄νεορεαλισμου.΄.Για Ελληνικέ ταινίες δε συζητώ...Λάνθιμος,τζουμέρκας,τσαγγάρη,τσίτος,ο βούρβαχης ο δελαπόρτας του κινηματογράφου ο Σμαραγδης από βιογραφια σε βιογραφία το παει....Χαμηλό επιπεδο...Βλέπεις παλιά...Αγγελόπουλο,Σερντάρη,Σακελάριο,Βουλγαρη,Φερρη,Γεωργιάδη,Τζαβέλλα,Δημόιπουλο ακόμα και ο Καραγιάννης...
    Dinos
    απάντηση01
     
     
    Η κινηματογράφηση της βίας και ο κινηματογράφος με τη βία. | 04/09/2012 17:48
    Η πιο έντονη μορφή –κινηματογραφικής– βίας είναι η ψυχολογική. Άλλο το σινεμά με νεύρο, άλλο η νεύρωση. Κινηματογράφος με τη βία –όπως και καθετί– δεν γίνεται. Αναρωτιέμαι αν ο Τακέσι Κιτάνο μπορεί να ξαναδώσει κάτι ανάλογο με τον «Zatoichi», με τη βία ως στοιχείο της κινηματογραφικής του ποιητικής, μέρος ενός εμπνευσμένου συνόλου που –όντας και μουσικός– συνέθεσε με μοναδική μαεστρία, ρυθμό (ο κοινός παρονομαστής εκ προοιμίου στην πεμπτουσία της –κάθε– τέχνης) και ευαισθησία (ευ αίσθηση) με την ανεπανάληπτη κορύφωση σε ένα συνταρακτικό «μιουζικαλοειδές» φινάλε «τραγικής κάθαρσης» και ρεαλιστικής πικρής επίγνωσης, όλα σε ένα έξοχο μέτρο. Χώρια το λυρικό, διαστάσεων αρχαιοελληνικής τραγωδίας «Oldboy» του Παρκ Τσαν–Γουκ με μυθοπλαστική αφετηρία ένα κόμικ manga, καθώς επίσης και οι άλλες του ταινίες της «τριλογίας της εκδίκησης», «Η Εκδίκηση μιας Κυρίας» (και οι δύο με τον μέγιστο πρωταγωνιστή του «Μεθυσμένου με Γυναίκες και Ζωγραφική» Τσόι Μιν–σικ) και του «Sympathy for Mr. Vengeance», πρώτης από τις τρεις, που στην Ελλάδα προβλήθηκε τρίτη ως «Η Τελευταία Εκδίκηση». Όταν κάτι φτάνει στην αμετροέπεια, τότε συχνά τείνει να χρησιμοποιείται ενδεχομένως και για να καλύψει την έλλειψη άλλων βασικών αρχών, όπως της οπτικής ή του ταλέντου, που κι αν υπάρχει μπορεί ακόμη και να καταβαραθρωθεί στην κατάχρηση του όποιου στοιχείου που κινδυνεύει να το ακυρώσει, εφόσον αυτό το στοιχείο καταλήγει ένας αυτοσκοπός, κενός έμπνευσης και οργανικής ενσωμάτωσης στο εκάστοτε κινηματογραφικό ζητούμενο. Μετά από κάτι τέτοια, πώς μπορεί κανείς τουλάχιστον να μην ανακαλέσει σε κάθε περίπτωση την όποια λεγόμενη βία π.χ. παλαιότερων έργων του Ρόμαν Πολάνσκι και δη σε υποδείγματα κινηματογραφικής τέχνης όπως στο αριστούργημά του «Chinatown»; Για να μην πιάσουμε τον Σαμ Πέκινπα. Παρεμπιπτόντως, η ιταλική λέξη –και τίτλος της ταινίας του Κιμ Κι Ντουκ– «Pietà» σημαίνει έλεος!
    Μιχάλης Ταμπούκας
    απάντηση40
     
     
     
    pragmatikotita | 04/09/2012 17:32
    Oi tainies den einai tipote allo apo tin pragmatikotita tis zois tou simera. Einai to prosopo tou tropou zois tou simerinou (proodeutikou) kai monternou anthropou, ston kathrefth tis pragmatikotitas. H alitheia na legete. Elle
    Elle
    απάντηση12
    Απαντήσεις  2 | Εμφάνιση όλων
     
     
    δηλαδή | 04/09/2012 13:43
    κάτι σαν το Χώρα Προέλευσης δηλαδή. Ο μόνος τρόπος να προκαλέσουν συναισθήματα στον θεατή νομίζουν είναι οι ακρότητες και οι υστερικοί πρωταγωνιστές. Μεγαλείο μιας ταινίας είναι να προκαλεί μεγάλα συναισθήματα με όσο πιο απλές και αληθινές ιστορίες γίνεται
    corrupted
    απάντηση30