• Αναζήτηση
  • Υψιστη η τιμή της σημαίας

    Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ για πρώτη φορά στα χρονικά του ελληνικού Ολυμπισμού αθλήτριας σημαιοφόρου, της ιστιοπλόου Σοφίας Μπεκατώρου,

    Υψιστη η τιμή της σημαίας | tovima.gr
    Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ για πρώτη φορά στα χρονικά του ελληνικού Ολυμπισμού αθλήτριας σημαιοφόρου, της ιστιοπλόου Σοφίας Μπεκατώρου, σημειολογικά είναι πολυσήμαντη. Με μεγάλη χρονική καθυστέρηση επέρχεται η εξίσωση των δύο φύλων! Εστω. Αν αγωνιστικά στο μητρώο ενός αθλητή ή μιας αθλήτριας η κατάκτηση μεταλλίου σε Ολυμπιακούς Αγώνες – πόσω μάλλον αν είναι χρυσό – είναι κορυφαίο γεγονός, ηθικά η «σημαιοφορία» έχει τη δική της ηθική έξαρση και επάξια – κατά περίπτωση – δικαίωση. Στην πορεία του ελληνικού αθλητισμού η εθνική ολυμπιακή αποστολή παρήλασε με σημαιοφόρο τον μεγάλο ρίπτη (δισκοβόλο, σφαιροβόλο, λιθοβόλο των αρχών του 20ού αιώνα) Νικόλαο Γεωργαντά στους αγώνες του Λονδίνου το 1908. Ηταν η μεγάλη μορφή στους Β’ εν Αθήναις Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Ο ΠΙΝΑΚΑΣ υψίστης Τιμής περιλαμβάνεται στο εξαιρετικής τεκμηρίωσης βιβλίο «Οι Ελληνες αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες» του Γιώργου Λιβέρη (έκδοση της Ενωσης Συμμετασχόντων στους Ολυμπιακούς Αγώνες – ΕΣΟΑ – Ολύμπιανς). Η επεξεργασία ονομάτων, αθλημάτων και χρονολογιών μάς οδηγεί σε γνώση ενός όχι τόσο γνωστού ως ολότητα, τμήματος της ελληνικής ολυμπιακής Ιστορίας. Ετσι, βλέπουμε π.χ. πόσο μεγάλο είναι το ποσοστό των εκπροσώπων, σημαιοφόρων του στίβου. Κυρίαρχη παρουσία ως το 1976. Σε σύνολο 25 διοργανώσεων (από το 1908) o στίβος έχει 13 και ακολουθεί η ιστιοπλοΐα με 5. Πάλη και άρση βαρών από 2 και ξιφασκία, τζούντο και τάε κβον ντο από 1.
    nnn
    ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ μέρος του πίνακα 1908 – 1956 λάμπουν θρυλικά ονόματα. Για να αναφερθούμε στις ρίζες: Νικ. Γεωργαντάς, Κωστής Τσικλητήρας, Μάντικας Χρ., Σύλλας Νικ. Ο μοναδικός αθλητής με δύο «σημαιοφορίες» είναι ο πρωταγωνιστής στο άλμα επί κοντώ Χρίστος Παπανικολάου. Και αυτός με τα περισσότερα μετάλλια (3) ο κορυφαίος αρσιβαρίστας Πύρρος Δήμας. Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ταυτότητα της μεγάλης πλειονότητας των σημαιοφόρων είναι λίγο-πολύ γνωστή σε εκείνους που έχουν κάποια έστω γνώση της ελληνικής ολυμπιακής Ιστορίας. Υπάρχουν ωστόσο και περιπτώσεις περίεργες και άγνωστες στους πολλούς για τις οποίες παρέχει πληροφορίες ο συγγραφέας του βιβλίου. Π.χ. ο ξιφομάχος Β. Ζαρκάδης (Αμβέρσα 1900), ο Ι. Σεραϊδάκης (Βερολίνο 1936), σφαιροβόλος, μόνιμος κάτοικος – ομογενής – στη Νορβηγία και ο σφαιροβόλος Χρ. Βρεττός, ομογενής των ΗΠΑ (Βερολίνο 1936).

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Γνώμες