• Αναζήτηση
  • Το επταήμερο του Διόδωρου

    Τι ημέρες περάσαμε... Δεν προλάβαμε να αποχαιρετήσουμε και να πενθήσουμε τον Δημήτρη Μαρωνίτη, ήρθε την ίδια ημέρα το μακελειό της Νίκαιας.

    Κυψελιώτης Διόδωρος
    Ο σκληρός Ιούλιος
    Τι ημέρες περάσαμε… Δεν προλάβαμε να αποχαιρετήσουμε και να πενθήσουμε τον Δημήτρη Μαρωνίτη, ήρθε την ίδια ημέρα το μακελειό της Νίκαιας. Δεν προλάβαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε συμβεί εκεί, γιατί τόσοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν, ήρθε την επομένη το πραξικόπημα στην Τουρκία – 15 Ιουλίου, την ίδια ημερομηνία που το 1965 ο Κωνσταντίνος είχε αποπέμψει τον Γεώργιο Παπανδρέου, την ίδια ημερομηνία που το 1974 έγινε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και ακολούθησε η τουρκική εισβολή.
    Κάτι δεν πάει καλά με τον Ιούλιο, ημερολόγιό μου· κάποιος κοινωνιολόγος είχε ανακαλύψει πως το καλοκαίρι οι αυτοκτονίες αυξάνονται. Αλλά φαίνεται πως τα αυτοκαταστροφικά ένστικτα (ή γονίδια, ποιος ξέρει;) που ενεργοποιούνται αυτή την εποχή συμπαρασύρουν στη μανία τους και τα καταστροφικά. Και κάνει χρυσές δουλειές ο Χάρος.
    • Πέρυσι είχαμε τα δικά μας δεύτερα Ιουλιανά: το δημοψήφισμα και την καταπληκτική ανακυβίστηση του Αλέξη Τσίπρα· αν δεν συμμετέχει φέτος στους Ολυμπιακούς με την εθνική ομάδα ενόργανης γυμναστικής είναι γιατί δεν είναι σίγουρο πως μπορεί κάθε χρόνο να έχει τέτοιες επιδόσεις. Το άλμα απλούν της αναλογικής, ας πούμε, δεν του βγήκε στη Βουλή. Μένει το τριπλούν άλμα της διακυβέρνησης ως το 2019. Θα κάνει ρεκόρ ή θα σκοντάψει;
    Είδαμε τον Χάρο με τα μάτια μας πέρυσι· αν δεν είχε γίνει η ανακυβίστηση, θα μας λυπόντουσαν ακόμη και οι γείτονες έτσι που θα είχαμε καταντήσει. Αυτοί είδαν φέτος τον Χάρο με τα μάτια τους – μερικών εκατοντάδων τα μάτια έκλεισαν, δυστυχώς οριστικά, μετά τη δοκιμασία. Αλλά οι υπόλοιποι γλίτωσαν τα χειρότερα: τον πολιτικό θάνατο της δικτατορίας.
    Περίεργο πραξικόπημα: ισλαμιστές του Γκιουλέν εναντίον ισλαμιστών του Ερντογάν· οι δεύτεροι είναι βέβαια εκλεγμένοι, οι πρώτοι είναι παράνομος μηχανισμός – που όμως βοήθησε τους πρώτους να εκλεγούν. Επιπλέον – και σπουδαιότερο για το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας – ο μηχανισμός του Γκιουλέν βοήθησε τον Ερντογάν να απαλλαγεί από τον μηχανισμό των κεμαλικών στον στρατό κατασκευάζοντας τις περίφημες συνωμοσίες «Εργκένεγκον» και «Βαριοπούλα», που αποδείχτηκε τελικά πως δεν υπήρχαν.
    Φαίνεται τα χάλασαν στη μοιρασιά της εξουσίας Ερντογάν – Γκιουλέν. Ο πρώτος είναι γνωστό παμφάγο, έχει εξοντώσει πολιτικά ακόμη και τους Γκιουλ και Νταβούτογλου, που υπήρξαν πιστοί και υπάκουοι σύντροφοί του: αφού τους ξεζούμισε, τους έκανε πέρα. Προφανώς το ίδιο έκανε και με τον Γκιουλέν. Αλλά αυτός αντεπιτέθηκε: γκιουλενιστές δικαστές και αστυνομικοί συνέλαβαν δεκάδες στελέχη του ΑΚΡ το 2013 με την κατηγορία της διαφθοράς.
    Αλλά δεν κατάφεραν να τον ανατρέψουν, ο Ερντογάν άντεξε. Και επανήλθαν με το πραξικόπημα. Εχασαν πάλι, ο Ερντογάν ξεκαθαρίζει τώρα το κράτος από τα μέλη αυτής της μυστήριας οργάνωσης που είναι περισσότερο θρησκευτική σέχτα: διαβάζω πως για τους φανατικούς πιστούς του ο Φατουλάχ Γκιουλέν δεν είναι απλώς «φωτισμένος κληρικός», είναι ο ίδιος ο Μαχντί, ο Μεσσίας των μουσουλμάνων που θα έρθει στη Γη λίγο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και μαζί με τον Ιησού θα εξοντώσουν τον Αντίχριστο.
    Αύγουστε, καλέ μου μήνα…


    Δυστυχώς, δεν υπάρχει Θεός – αλλιώς θα μας προφύλασσε από τους μανιακούς της εξουσίας που τον χρησιμοποιούν για να την κερδίσουν. Αλλά μήπως οι δικοί μας, οι Δυτικοί, μανιακοί της εξουσίας είναι καλύτεροι; Αντί να μιλά για «Αντίχριστο», ο Χίτλερ μιλούσε για «κομμουνισμό» ή «Εβραίους», ο Στάλιν για «φασισμό» ή «ιμπεριαλισμό». Αναδείκνυαν σε «μεγάλο κακό» τον αντίπαλο με επιχειρήματα λογικά λίγο-πολύ, όχι με προσφυγή στις θρησκευτικές έννοιες. Αλλά το θρησκευτικό στοιχείο, ο μεγάλος αγώνας του καλού κατά του κακού, υπήρχε.
    Στις δημοκρατίες οι εξουσιομανείς έχουν, ευτυχώς, ανάγκη την ψήφο μας· και όλα αυτά εμφανίζονται με μικρότερη ένταση, τουλάχιστον στους μεγάλους κομματικούς σχηματισμούς που θέλουν να κυβερνήσουν. Αλλά στη χώρα μας και αυτοί δεν απέφυγαν να δαιμονοποιήσουν κατά καιρούς «το Ονομα», την Τουρκία, την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Αμερική, τη Γερμανία.
    • Πάντως, δεν πάμε καλά, η υφήλιος εξισλαμίζεται – εννοώ ότι όλο και περισσότερο οι πολιτικοί μας λειτουργούν σαν μικρές τυχοδιωκτικές δυναμικές ομάδες που θέλουν να φθάσουν ή να κρατηθούν στην εξουσία αδιαφορώντας για το κόστος που θα έχουν για τη χώρα τους τα μέσα που χρησιμοποιούν. Παράδειγμα οι του Brexit στη Βρετανία, οι Ελληνες που παραλίγο να φέρουν το Grexit, ο Τραμπ στις ΗΠΑ, τόσοι και τόσοι ακροδεξιοί και ακροαριστεροί στην Ευρώπη που γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο ισχυροί.
    • Δεν είναι δυνατόν! Οση ώρα εγώ αμπελοφιλοσοφούσα γινόταν επίθεση στο Μόναχο, κάποιοι πυροβολούσαν στα τυφλά το πλήθος, έξι τουλάχιστον οι νεκροί, διαβάζω στο ιντερνετικό Βήμα. Ισλαμιστές; Νεοναζί; Ολα είναι συγκεχυμένα.
    Φοβάμαι πως δεν θα φύγουν μαζί με τον Ιούλιο τα δεινά που μας ταλαιπωρούν. Η βία των περιθωριακών φανατικών και ο τυχοδιωκτισμός των πολιτικών ελίτ φαίνεται να έχουν εγκατασταθεί μόνιμα – όπως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία τείνει να γίνει μόνιμο καθεστώς και ίσως το ίδιο συμβεί και στην Τουρκία.
    Πολύς πόνος συσσωρεύεται, ημερολόγιό μου. Στη Νίκαια πενθούν και αναρωτιούνται «γιατί;», στην Πόλη και στην Αγκυρα μοιρολογούν και καταριούνται, τώρα ήρθε η σειρά του Μονάχου. Και πάνω στο πένθος, στα μοιρολόγια, στις κατάρες, θα χτιστούν πολιτικές καριέρες, αυταρχικές ή και δικτατορικές.
    Αξίες που θεωρούσαμε πολύτιμες και αυτονόητες αμφισβητούνται παντού. Σε πολύ κακές συνθήκες θα θυμηθούμε την Κυριακή πως τέτοια ημέρα, 24 Ιουλίου, πριν από 42 χρόνια, κατέρρευσε η δικτατορία στη χώρα μας. Ολα όσα έγιναν αυτά τα χρόνια αμφισβητήθηκαν, ισοπεδώθηκαν, γελοιοποιήθηκαν  – και όχι μόνο από τα ανιστόρητα πλήθη που κραύγαζαν «η χούντα δεν τελείωσε το ’73».
    Αλλά μπορεί και όλα να τελειώσουν τον Ιούλιο, αφού έρχεται ο Αύγουστος, «ο μήνας που δεν έχει ειδήσεις», άρα δεν θα έχει σφαγές και πραξικοπήματα. Μακάρι να είχε δίκιο ο μακαρίτης Ουμπέρτο Εκο που διατύπωσε αυτή τη θεωρία.

    γραμματοκιβώτιο
    diodorus@tovima.gr

    Ε, όχι και να ‘ρχονται ξένοι να μας καταστρέφουν τα Δημαρχεία! Εμείς, δηλαδή, κουλαθήκαμε;  
    ΣΤΑΥΡΟΣ, ΜΗ ΚΟΨΟΧΕΡΗΣ
    nnn
    Η δημοκρατία έχασε τον πνευματικό της, η φιλολογία τον αρχηγό της και η γειτονιά μας τον ραψωδό της. Μονοτονικά Απολίτιστος ο Χρόνος-χάρος. Αντίο, Δημήτρη Μαρωνίτη.
    Γ. Κ. @OTENET.GR
    nnn
    Διόδωρε, όταν ο χρόνος που περνά παίρνει τον Μαρωνίτη και φέρνει στο προσκήνιο τα πνευματικά αντίθετά του, εξαφανίζεται η αισιοδοξία μου πως η ανθρωπότητα προοδεύει.
    ΧΡΙΣΤΙΝΑ, @YAHOO.GR
    nnn
    Μπορεί να μην έσκισε τα μνημόνια, αλλά σκίζει σε κουτοπονηριές και γκάφες. Οι  ευρωπαίοι ηγέτες γέλασαν μαζί του στη σύνοδο κορυφής, ο κινέζος ομόλογός του «άδειασε» δεόντως στο Πεκίνο τον πάντα γελαστό Αλέξη: «Εγώ γελώ με δώδεκα και δεκατρείς με μένα».
    ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΕΠΑΧΤΙΤΗΣ
    nnn
    Επερωτάται η αντιπρόεδρος της Βουλής κυρία Τασία:  Αν οι προηγούμενοι είχαν καταργήσει το μπόνους των 50 εδρών, τότε πού θα έβρισκε ο Αλέξης άλλους 5 Πάνους στην παρούσα Βουλή, προκειμένου να γίνει ο χαρισματικός πρωθυπουργός μας, αφού ένας είναι ο Πάνος;  
    ΑΒΑΔΑΙΟΣ, ΕΚΛΟΓΟΣΕΦ
    nnn
    «Δεν υπάρχει τίποτε πιο αριστερό από τις ιδιωτικοποιήσεις» δήλωσε αυτάρεσκα ο κ. Τσίπρας στον Αλ. Παπαχελά στον ΣΚΑΪ. Μπράβο! Ζήσαμε να το ακούσουμε κι αυτό! «Τόσο πολύ ευγενικά παίζεις τα δάχτυλά σου που δεν γνωρίζει η Δεξιά τι κάνει η Αριστερά σου».
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΤΑΚΟΣ – ΛΑΡΙΣΑ
    nnn
    Τσίπρας: Δεν έχω πια την «ερωτική σχέση» που είχα κάποτε με τον κόσμο… (απλώς συνευρίσκομαι μαζί του…)
    ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΧΙΑΣ

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Γνώμες