• Αναζήτηση
  • Το επταήμερο του Διόδωρου

    Καλά περνάμε - όλες οι παρεξηγήσεις διευθετήθηκαν όπως στις κωμωδίες του Σαίξπηρ.

    Ars longa, graviditas brevis
    Καλά περνάμε – όλες οι παρεξηγήσεις διευθετήθηκαν όπως στις κωμωδίες του Σαίξπηρ. Η Μπούφα ήρθε μόνη της στο Γιορκ – απλώς δεν τολμούσε να πει στον Μπούφο μου την αλήθεια, για τούτο σκάρωσε την ιστορία περί απαγωγής. Ηθελε να παίξει στο μεσαιωνικό μυστήριο York Mystery Plays που ανεβάζουν εδώ κάθε τέσσερα χρόνια – είναι όλη η Βίβλος, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, από τη δημιουργία του κόσμου ως τη Δευτέρα Παρουσία. Γράφτηκε τον 14ο αιώνα, διακόσια χρόνια προτού μεταφραστεί το κείμενο στα αγγλικά, μήπως και καταλάβουν οι χριστιανοί σε τι θεό πίστευαν. Και παιζόταν από τις συντεχνίες της πόλης.
    Εχει λοιπόν μια σκηνή με τον κατακλυσμό και την Κιβωτό του Νώε – ε, από τότε που πρωτοπαίχθηκε η προ-προ-προ…γιαγιά Μπούφα ήταν το θηλυκό του ζευγαριού των μπούφων που έμπαινε στην Κιβωτό. Μπορούσε να αθετήσει παράδοση 700 χρόνων; Δεν μπορούσε, και ας κλωσούσε – για τούτο πήρε το αβγό της και ήρθε εδώ. Οπως έλεγαν και οι παλαιοί, Ars longa, graviditas brevis.
    Φυσικά, είδα την εξαιρετική παράσταση που παίζεται στον υπέροχο και επιβλητικό καθεδρικό ναό του York, το Minster, που στην αυλή του έχει άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου – εδώ ήταν ρωμαίος διοικητής όταν πέθανε ο πατέρας του και ο στρατός του τον ανακήρυξε αυτοκράτορα. Αισθάνεται λοιπόν το Γιορκ αυτοκρατορική πόλη – έχει και εκκλησία της Αγίας Ελένης, απέναντι από το υπέροχο τεϊοποτείο Betty’s. Που το προτιμούν οι Κινέζοι και έχει ατέλειωτες ουρές – είναι πολλοί, οι άτιμοι.
    – Αλλά κουτοκινέζοι, σαν τους κουτόφραγκους, δεν είναι. Τον έπιασαν στα πράσα τον Δρίτσα να αλλάζει τη συμφωνία που είχαν υπογράψει για το λιμάνι του Πειραιά! σχολιάζει ο Μπούφος· τώρα που ηρέμησε,  κάθεται πάλι πάνω στον ώμο μου και κρυφοκοιτάζει τι γράφω.
    Τον έρημο τον Δρίτσα… Φιγούρα του θεάτρου σκιών που παίζει η κυβέρνηση – καμία σχέση με το μυστήριο του Γιορκ, από την καραγκιοζογεννήτρα Ανατολή μάς έρχεται. Με τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του καραγκιοζοπαίχτη· είναι καταπληκτικός όταν μιμείται τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου.
    Περιμένουμε να βγει το Μπουφάκι από το αβγό για να γυρίσουμε πίσω – είναι που η Μπούφα δεν κάθεται ολημερίς πάνω του γιατί έχει τις καλλιτεχνικές υποχρεώσεις της. Και ο Μπούφος δεν τολμά να κλωσήσει, φοβάται μη το σπάσει, είναι εντελώς αδέξιος.
    – Δεν φταίω εγώ! Είναι γενετικό αυτό. Και τέλος πάντων, κάποιος πρέπει να κυνηγά, να φέρνει στην Μπούφα τροφή.
    – Εντάξει, δεν σε είπαμε και καμπούρη!
    • Μαθαίνουμε τι γίνεται στην πατρίδα – εγώ είμαι υπέρ της απλής αναλογικής, ημερολόγιό μου. Οι πρωθυπουργοί έχουν εξελιχθεί σε ελέω Θεού κληρονομικούς μονάρχες – γιατί έχουμε και τις πολιτικές δυναστείες. Η Βουλή υπάρχει απλώς για να ψηφίζει η συμπολίτευση και να θέτει θέματα επί της διαδικασίας η αντιπολίτευση. Αν ανοίξει η εξουσιαστική βεντάλια, μπορεί τα πράγματα να γίνουν καλύτερα.
    Επιπλέον, θα πάψει και η πόλωση που δημιουργεί η προσπάθεια για την πρωτιά και τα μεγαλύτερα ή μικρότερα μπόνους. Μπορεί να γίνει ηπιότερη η συγκρουσιακή ελληνική πολιτική, που τόσο ακριβά την έχουμε πληρώσει.
    Σταύρος Ιωαννίδης
    • Αντιθέτως, είμαι κατά της εκλογικής ενηλικίωσης στα 17. Το επιχείρημα που διάβασα στην εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου, ότι «η απονομή του δικαιώματος ψήφου στους νέους των 17 ετών ενισχύει τα δημοκρατικά τους αντανακλαστικά, γεγονός που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κρίσης αντιπροσώπευσης και απαξίωσης της πολιτικής», είναι απλώς γελοίο.
    Η απαξίωση της πολιτικής οφείλεται στους πολιτικούς – πρώτους πρώτους τους συριζαίους. Θα γίνει ο Δρίτσας σοβαρότερος αν ψηφίζουν οι δεκαεφτάρηδες; Απλώς η κυβέρνηση ελπίζει πως αυτή η ηλικία έχει ακόμη ζωντανή την ευχάριστη  ανάμνηση των έργων του Καραγκιόζη και θα την προτιμήσει.
    Και η κρίση αντιπροσώπευσης αφορά επίσης τους πολιτικούς: επί έξι χρόνια τα κόμματα μεταχειρίστηκαν τη χώρα σαν να ήσαν εχθρικά φουσάτα. Στον ανταγωνισμό τους για την εξουσία διέλυσαν την οικονομία, μείωσαν το ΑΕΠ κατά 25%, αύξησαν την ανεργία κατά 25%. Ποιον αντιπροσώπευαν όταν έκαναν αυτή τη φοβερή καταστροφή; Μόνο τα δικά τους συμφέροντα, το πώς θα γίνουν βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί.
    • Μπράβο στον Σταύρο Θεοδωράκη που πήγε στην τουρκική πρεσβεία να δηλώσει τη συμπαράστασή του και το πένθος του για τη νέα δολοφονικά επίθεση στην Ισταμπούλ, την πάλαι ποτέ Πόλη του Κωνσταντίνου του Γιορκ! Αν γίνουν εκλογές για πρόεδρο στην Κεντροαριστερά, θα πάω να τον ψηφίσω.
    – Για την ώρα, όμως, όλο καινούργια κόμματα ιδρύονται στην Κεντροαριστερά. Τελικά οι αρχηγοί θα είναι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους.
    • Ασε με στη στενοχώρια μου, Μπούφε – μόλις μου ήρθε η κακή είδηση πως χάσαμε τον Σταύρο Ιωαννίδη, ημερολόγιό μου. Γλυκύτατος άνθρωπος, άξιος καθηγητής του Παντείου και διεισδυτικός οικονομολόγος του ΙΟΒΕ. Διδάσκοντας και γράφοντας πάλευε να βελτιώσει το πανεπιστήμιο, να προωθήσει την επιχειρηματικότητα, να κάνει τον κόσμο καλύτερο – με το ίδιο πείσμα που κάποτε πάλευε να διώξει τη χούντα.
    Και διαπίστωνε με πίκρα πως οι πολιτικές αλλαγές είναι ευκολότερες από τις οικονομικές και τις κοινωνικές – γιατί είναι ευκολότερο να αλλάξουν πρόσωπα που κάνουν τα ίδια κραυγάζοντας πίσω από τον μπερντέ συνθήματα για ριζικές αλλαγές. Τα σχέδια για τον μακρόκοσμο δεν εξαρτώνται από τις γνώσεις και τη δημιουργικότητα ανθρώπων σαν τον Σταύρο – γιατί είναι λίγοι, σπάνιοι και ακριβοί.
    Ο Σταύρος Ιωαννίδης όμως κατάφερνε να κάνει ομορφότερο τον μικρόκοσμο που τον περιτριγύριζε – με το χιούμορ του, τη διαλλακτικότητά του και τη διαλεκτικότητά του, την αγάπη του για τη δουλειά του και τους φοιτητές του, την τρυφερότητά του για τα παιδιά, τα δικά του και των άλλων. Εξαιρετικός αφηγητής, μεγάλος παραμυθάς, όταν αποφάσιζε να μιλήσει. Γιατί ήταν λιγόλογος και ουσιαστικός – αγαπούσε τα επιχειρήματα όσο και την επιχειρηματικότητα.
    Αλλά ο καρκίνος είναι βίαιος σαν ακραίος πολιτικός: ξέρει μόνο τη θέλησή του, να κυριαρχήσει πάνω στα σώματα, δεν τον νοιάζουν τα επιχειρήματα· δεν κατάφερε να τον αντιμετωπίσει ο Σταύρος.
    Να είμαστε καλά να τον θυμόμαστε όλοι όσοι τον αγαπούσαμε – συνάδελφοι, σύντροφοι, φίλοι – και κυρίως η οικογένειά του.

    γραμματοκιβώτιο
    diodorus@tovima.gr

    Βρε, μπας και νομίσανε οι δικοί μας ότι η σύμβαση για τον ΟΛΠ υπογράφηκε με συμπαθητική αντί για σινική μελάνη;   
    ΣΤΑΥΡΟΣ, «ΤΟΝ ΚΙΝΕΖΟ» ΣΕ… ΚΙΝΕΖΟΥΣ;
    nnn
    Σαν να το είπε ο Αβραάμ Λίνκολν για τον Παπαδημούλη: «Είναι προτιμότερο να σιωπάς και να περνάς για βλάκας παρά να ομιλείς και να μην αφήνεις καμία αμφιβολία ότι είσαι».
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΤΑΚΟΣ, ΛΑΡΙΣΑ
    nnn
    Είμαι κατά των δημοψηφισμάτων, κάθε άλλο παρά αποτελούν την πεμπτουσία της δημοκρατικότητας. Ή είναι άλλοθι κυβερνητών που φοβούνται να προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα ή όχημα για την εξουσία αντιπολιτευόμενων τσαρλατάνων – και μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα ακόμα και ότι «ο γάιδαρος πετάει».
    Γ.Κ.@OTENET.GR
    nnn
    Ο Φάιμαν παραιτήθηκε, ο Μαδούρο μετρά μέρες, ο Σάντερς ηττήθηκε, οι Podemos το ίδιο, τα Καναντέρ (μετά την επίσκεψη επίβλεψης) πέφτουν… και, αν θυμάμαι καλά, ο γουρλής Αλεξ είχε υποστηρίξει Bremain…
    Πέτρος Τσ.@hotmail.com
    nnn
    Δυστυχώς, όσους ανθρώπους  της Αριστεράς εκτιμούσαμε και σεβόμασταν για την πορεία τους τώρα πια ούτε να τους δούμε ούτε να τους ακούσουμε. Αλλαξαν; Ή νεφέλη ήταν αυτό που βλέπαμε;
    ΔΕΣΠΩ ΦΡΑΓΚΑΚΗ @GMAIL.COM
    nnn
    Στις δικές μας εκλογές, αγκαλίτσες με τον Αλέξη. Στις δικές του, «η Ισπανία δεν είναι Ελλάδα». Τις «αυταπάτες» του Τσαβίστα τις πληρώνουν οι Ελληνες. Του Ιγκλέσια, ο ίδιος – η Ισπανία δεν είναι Ελλάδα.
    ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΕΠΑΧΤΙΤΗΣ
    nnn
    Ερωτηθείς δε ο επί της ναυτιλίας υπουργός απήντησεν: «Ουκ εά με καθεύδειν το της συζύγου Τασίας τρόπαιον».
    ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΧΙΑΣ

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Γνώμες