• Αναζήτηση
  • Πρέπει να μνημονεύεται η 6η Δεκεμβρίου;

    Σας παρακαλώ όλους σας, αν γράψετε κάτι γι’ αυτόν, οτιδήποτε, ή μιλήσετε με την παρέα σας γι’ αυτόν, να γνωρίζετε ότι το όνομά του ήταν Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και όχι Αλέξης Γρηγορόπουλος. Αλέξανδρο τον φωνάζανε οι φίλοι του, η μητέρα του, οι συγγενείς του.

    Κική Κέλλυ
    Πρέπει να μνημονεύεται η 6η Δεκεμβρίου; | tovima.gr

    «Σας παρακαλώ όλους σας, αν γράψετε κάτι γι’ αυτόν, οτιδήποτε, ή μιλήσετε με την παρέα σας γι’ αυτόν, να γνωρίζετε ότι το όνομά του ήταν Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και όχι Αλέξης Γρηγορόπουλος. Αλέξανδρο τον φωνάζανε οι φίλοι του, η μητέρα του, οι συγγενείς του. Οι συμμαθητές του, αν δεν τον φωνάζαμε Gregory, παραφράζοντας το επώνυμό του, πάντα Αλέξανδρο τον φωνάζαμε» γράφει κάποιος συμμαθητής του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, και συνεχίζει: «Σας παρακαλώ όλους όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο: Αν μιλήσετε στους φίλους σας γι’ αυτόν, Αλέξανδρο να τον προσφωνήσετε. Αν κάποιος από την παρέα σας τον ονομάζει με άλλο όνομα, διορθώστε τον, πες τε του ότι το σωστό είναι Αλέξανδρος. Αν κάποιος δημοσιογράφος τον προσφωνεί αλλιώς, στείλτε του e-mail και πες τε του ότι κάνει λάθος και ότι το σωστό είναι Αλέξανδρος».

    Το άρθρο είναι περσινό, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι όσοι φωνάζουν ή φώναξαν (με τον λόγο ή με τις πράξεις τους) το γνωστό σύνθημα «εμείς θα πούμε την τελευταία λέξη, αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη», δεν ξέρουν απολύτως τίποτε για εκείνο το παιδί που το έλεγαν Αλέξανδρο. Νιώθουν ότι στη θέση του εκείνο το Σαββατόβραδο θα μπορούσε να είναι το παιδί τους ή ο αδελφός τους, ο βιολογικός, ο ιδεολογικός, ο κοινωνικός ή ο ταξικός. Αλλά το μόνο που ξέρουν είναι ότι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2008 από τον Επαμεινώνδα Κορκονέα. Και εκεί αρχίζουν και τελειώνουν όλα. Ή μήπως όχι;

    Μεγάλη παρένθεση: Ας αφήσουμε έξω από τη συζήτηση οποιονδήποτε παραταξιακό χώρο, διότι τότε θα πρέπει να ασχοληθούμε με πρακτικές ή δημόσιες συμπεριφορές οι οποίες διέπονται από καταφανή αυτοαναφορικότητα, δηλαδή πηγάζουν, τρέφονται και εξηγούνται από τον ίδιο τον εκάστοτε χώρο που τις εκδηλώνει. Και ας μιλήσουμε για «τον κόσμο». Στην πραγματικότητα, ποτέ κανείς δεν θα μάθει γιατί «ο κόσμος κατέβηκε στον δρόμο» τον Δεκέμβριο του 2008, γιατί υπήρξε εκείνη η δίχως σύγχρονο προηγούμενο αυθόρμητη, μαζική αντίδραση και γιατί αυτή ανακαλείται έκτοτε κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου – καθόλου αυθόρμητα πια, και όχι τόσο μαζικά. Και δεν θα το μάθουμε ποτέ, διότι καθένας αντέδρασε και αντιδρά για τους δικούς του λόγους. Αν όμως σήμερα διαδηλώνει κανείς στις 6 Δεκεμβρίου από βαθιά θλίψη ή από επιθυμία να «τιμήσει τη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου», τότε ίσως πέφτει στην παγίδα να ξεχνά ότι ακόμη και αν ο θάνατος είναι γεγονός κοινωνικό, το πένθος είναι ζήτημα ιδιωτικό που δεν ανήκει παρά στους οικείους. Αν πάλι διαδηλώνει κανείς (μόνο) στις 6 Δεκεμβρίου επειδή έχει την ανάγκη να φωνάξει με τον τρόπο του «όχι στην εξουσία», «δεν πάει άλλο», «όχι στο σύστημα», «ναι στα όνειρα, στην αξιοπρέπεια και στην ελευθερία» κ.ο.κ., τότε συνειδητά παραγνωρίζει ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχει λόγους να το κάνει καθημερινά. Αν τελικά μνημονεύει κανείς την 6η Δεκεμβρίου διαδηλώνοντας προκειμένου να διαμαρτυρηθεί κατά της αστυνομικής βίας, τότε ανοίγει ένας άλλος κύκλος συζήτησης. Και εδώ κλείνει η παρένθεση.

    Το ζήτημα είναι ότι για κάποιους ο δολοφόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, ένας επικίνδυνος ειδικός φρουρός ο οποίος πυροβόλησε και σκότωσε τον άτυχο Αλέξανδρο, και σήμερα βρίσκεται στη φυλακή. Βάζοντας όμως κανείς τελεία σε αυτό το σημείο, τότε έχει λόγο να βάλει και τελεία στις «εκδηλώσεις μνήμης», δεδομένου ότι αν αποφάσιζε να μνημονεύει κάθε περιστατικό τυφλής βίας από άνθρωπο σε άνθρωπο, τότε ενδεχομένως θα έπρεπε να βρίσκεται καθημερινά στον δρόμο διαμαρτυρόμενος. Για κάποιους άλλους, από την άλλη, «ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από την ελληνική αστυνομία». Δηλαδή, το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν το αποκορύφωμα της αστυνομικής βίας που ούτως ή άλλως υπάρχει, η στολή δεν εξατομικεύεται και όπως στη θέση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άτυχος πολίτης, έτσι και στη θέση του Επαμεινώνδα Κορκονέα θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε υπάλληλος της ελληνικής αστυνομίας. Όποιον βάλει εδώ την τελεία και την παύλα, φυσικά ο δρόμος «τον καλεί» κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου.

    Έχει λοιπόν ονοματεπώνυμο ο δολοφόνος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Αν καθένας από εμάς απαντήσει για τον εαυτό του σε αυτό το πολύ προσωπικό ερώτημα, τότε ίσως απαντήσει και στο αν πρέπει να μνημονεύεται η 6η Δεκεμβρίου.

    Γνώμες