• Αναζήτηση
  • γνώμη

    Το ριμέικ του Μαξίμου

    Βαριά ή ανάλαφρα, τα πολιτικά καθεστώτα μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από τη λαϊκή ώθηση που τα έφερε στην εξουσία. Αλλά μπορούν και να καταρρεύσουν από μια αιφνίδια και αναπάντεχη πτώση της συναίνεσης. Οι δύο εκδοχές πολλές φορές συνυπάρχουν: αυτό συμβαίνει όταν το καθεστώς θεωρεί ναρκισσιστικά ότι η συναίνεση είναι εξασφαλισμένη λόγω έλλειψης αντιπάλου. Φθάνει κάτι το ασήμαντο για να αποξενώσει τον ηγέτη από τον λαό και τον λαό από τον ηγέτη. Για να θυμηθούμε μόνο την πολύ πρόσφατη ιστορία μας, συνέβη στον κ.

    Βασίλης Μουλόπουλος

    Βαριά ή ανάλαφρα, τα πολιτικά καθεστώτα μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από τη λαϊκή ώθηση που τα έφερε στην εξουσία. Αλλά μπορούν και να καταρρεύσουν από μια αιφνίδια και αναπάντεχη πτώση της συναίνεσης. Οι δύο εκδοχές πολλές φορές συνυπάρχουν: αυτό συμβαίνει όταν το καθεστώς θεωρεί ναρκισσιστικά ότι η συναίνεση είναι εξασφαλισμένη λόγω έλλειψης αντιπάλου. Φθάνει κάτι το ασήμαντο για να αποξενώσει τον ηγέτη από τον λαό και τον λαό από τον ηγέτη.

    Για να θυμηθούμε μόνο την πολύ πρόσφατη ιστορία μας, συνέβη στον κ. Σημίτη και συμβαίνει στον κ. Καραμανλή. Οσο και αν οι δημοσκοπήσεις προσπάθησαν με τον πρώτο και το επαναλαμβάνουν με τον δεύτερο να το κρύψουν με το εύρημα του «καταλληλότερος για πρωθυπουργός».

    Οταν ο αρχηγός της Δεξιάς προσπαθεί για πολλαπλή φορά να αυτοπροταθεί σαν ο μονάρχης ελέω λαού, υπεράνω δημοκρατικών θεσμών και πολιτικών κανόνων, αγνοεί το ρίσκο. ΄Η το γνωρίζει πολύ καλά και το κρύβει πίσω από τη μάσκα του σωτήρα του έθνους. Διαβάζοντας τα όσα γράφουν τα μιντιακά παπαγαλάκια του μάλλον το αγνοείπιστεύει ότι ο ρόλος που υποδύεται θα αποτρέψει την πτώση του.

    Kάνει λάθος. Δεν υπάρχουν εξωτερικά πλάνα σε αυτά τα φιλμάκια που γυρίζονται στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο κ. Καραμανλής σκηνοθετεί ένα ριμέικ της επικοινωνιακής χειραγώγησης των προηγουμένων ετών αλλά δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει κοινό για να το δει. Αν στην προσπάθειά του να παραμείνει ηγεμόνας ο κ. Καραμανλής χρειάζεται να αποκρύψει από τους πολίτες (ή από τους υπηκόους του, όπως τους αντιλαμβάνεται) την πραγματικότητα μιας κολοσσιαίας κρίσης (οικονομικής – πολιτικής- κοινωνικής) σκεπάζοντάς τη με πέπλα εύκολων λαϊκιστικών συνταγών, εικονικής πραγματικότητας και πλαστής αισιοδοξίας, σημαίνει ότι η αυτοπεποίθησή του έχει χαθεί.

    Eίναι αλήθεια ότι συχνά με την παραπλάνηση ένας ηγεμόνας διατηρείται στην εξουσία. Αλλά το ίδιο συχνά όταν η παραπλάνηση είναι υπερβολική, ιδίως όταν απευθύνεσαι σε κοινωνικούς χώρους και τάξεις που έχεις παίξει μπουνιές μαζί τους, γίνεται μπούμερανγκ και ο λαός βλέπει ότι ο βασιλιάς είναι τσίτσιδος. Και τον παίρνει στο ψιλό.

    vmoulopoulos@dolnet.gr

    Γνώμες